________________
Shri Mahavir Jain Aradhana Kendra
www.kobatirth.org
Acharya Shri Kailassagarsuri Gyanmandir
---
પેલે દિગબર સાધુ !
| [ ૨૮૫ ]
•w..
..............
“રાજા, તારી મારા પ્રત્યેની ભક્તિમાં કંઈ અહિંસા હવામાં ઊડવાની! કયાં તો ભાગવું અંતર પડયું નથી, પરંતુ તારા નગરમાં પડશે અને નહિંતર ભસ્મીભૂત થવું પડશે ! એક નિગ્રંશ આવીને અહિંસાને ઉપદેશ આપી નાગાબાવા એ જ દાવના ! આ માણિકદેવને રહ્યો છે અને એ દ્વારા સંખ્યાબંધ લોકેના છે છે. સારે નથી ! ગુરુદેવ, શું અગાઉ હૃદયમાં જે નવી દિશા પ્રતિનું આકર્ષણ વધારી પણ કેઈ સાધુએ માતાજીની સામે ચેડા રહ્યો છે એ ઠીક નથી થતું. જનતાની ભાવના કહાડ્યા હતા કે ?” બદલાવા માંડી છે. એ જ કારણથી રાજય “અરે! સાધુડામાં તે આવી હિંમત ક્યાંથી પર મોટું સંકટ આવનાર છે. જે અત્યા- હોય ? આ તે મહારાજ પદ્મનાભે દેવળ રથી જ એને પ્રતિકાર કરવામાં આવે અંધાવવું શરૂ કર્યું ત્યારે એક શ્રમણ અને નિવારણના ઉપાય હાથ ધરવામાં આવે અહીં હતો. એણે અહિંસાને ઉપદેશ તે પરિસ્થિતિમાં જરૂર સુધારો થાય.” આપવો શરૂ રાખેલો, એટલે પ્રજાજનમાં
અવાજ તે બંધ થશે. મહારાજને પણ જેઓ અહિંસાધર્મી હતા તેઓ રાજાના એને અક્ષરે અક્ષર ખરે લાગે. કાર્ય પ્રત્યે ઊકળી ઊઠ્યા, પણ માતાજીએ અંધશ્રદ્ધા બૂરી ચીજ છે. આટલું જાણે રાજાને પુત્રીના જન્મરૂપે પર બતાવેલ અધૂરું હોય તેમ માણિકદેવે એમાં મરચું- એટલે એ પેલા પામરની પરવા કરે ખરે? મીઠું ઉમેર્યું. મંદિરથી નીકળી જ્યારે રાજવીને એણે તે અડગપણે કામ ચાલુ રાખ્યું. પૂર્વ એ નગરને માર્ગ લીધે ત્યારે તેને મુખ જેની સ્મૃતિ કે નગ્ન સાધુને દયા માંથી એક જ પ્રઘોષ પ્રગટ્યો. “સર્વ સંક- સંબંધી ઉપદેશ એને પિતાના નિશ્ચયમાંથી ટનું મૂળ પેલે દિગંબર સાધુ!” પુર- ફેરવી શક્યા નહીં. દલીલબાજી નિરર્થક હિતના હર્ષને તે પાર નહોતો. રાજાના નિવડી. રાજાએ બલિવિધાનમાં વધારે કર્યો. સીધાવી ગયા પછી હસતે હસતે તે એ સામે જે એક જણે વિરોધ ઉઠાવ્યો મઠમાં પાછો ફર્યો અને સહસા બોલી એનું ઘર બળી ગયું અને જે કંઈ વસ્તુ ઊડ્યો. “જરૂર બેડે પાર થવાને. એ દિગંત જણસ હતી તે લૂંટાઈ ગઈ ! આથી પ્રજામાં 'બર સાધુનું આવી બન્યું. દેવીભક્તના પરચા માતાજીની સચોટ છાપ બેઠી. ભીતિ તે સામે કોણ ટકી શકવાનું ? પેલે સાધુ એટલી વધી ગઈ કે કઈ રડ્યાખડ્યા ભાગી ગયે તે ભાગી ગયો ! પુનઃ એના સિવાયને મોટે ભાગ કાળીદેવીને ભક્ત દર્શન આ ધરતી પર થયા જ નથી. બને. પેલે સાધુ તે પિબારા ગણી ગયે ચૌદ વર્ષે આ કેઈ ન ફૂટી નિકળે ? તે પુનઃ દેખાય જ નહીં !” રાગ અને શત્રુને ઊગતા ચાંપી દેવા સારાં. એ વાતને વર્ષોનાં વહાણું વાયાં. સાચી વધે તે ભારી પડે ને? એ બચાઇની વાત તે એ હતી કે પુરોહિત જે મુનિને
For Private And Personal Use Only
