________________ आवश्यकनियुक्तेरव चूर्णिः मेषाणार्थ देवागमः लेखशालामोचनं च भा.गा.. 73-77 // 267 // बालो अबालभावो अबालपरक्कमो महावीरो। न हु सकइ भेसेउं अमरेहिं सईदएहिंपि // 73 // (भा०) अबालभावोऽवालखरूपः अबालपराक्रमोऽबालचेष्टः महावीरो न शक्यते भेषयितुममरैर्देवैः सेन्ट्रैरपि // 73 // तं वयणं सोऊणं अह एगु सूरो असद्दहंतो उ।एइ जिणसण्णिगासं तुरिअं सो भेसणहाए॥७४॥(भा०) __ तद्वचःश्रुत्वा अथैकः सुरोऽश्रद्दधानस्तु एति-आगच्छति जिनसकाशं त्वरितमसौ भेषणार्थ॥७४॥ स चागत्यैवं चक्रेसप्पं च तरुवरंमी काउंतिदूसएण डिंभं च / पिट्टी मुट्ठीइ हओ वंदिअ वीरं पडिनियत्तो॥७॥ (भा०) सर्प च तरुवरे कृत्वा तिंदूसकेन-क्रीडाविशेषेण हेतुभूतेन डिम्भं च बालरूपं, कृत्वेत्यनुवर्तते, स्वामिनं स्कन्धे आरोप्य | ववृधे पिशाचरूपेण, स्वामिना चाभीतेन पृष्ठौ मुष्टिना हतः, वन्दित्वा वीरं प्रतिनिवृत्तः॥ 75 // __ अह तं अम्मापिअरो जाणित्ता अहिअअहवासं तु। कयकोउअलंकारं लेहायरिअस्स उवणिंति॥७६॥ (भा०) 'अथ अनन्तरं भगवन्तं मातापितरौ ज्ञात्वाऽधिकाष्टवर्ष तु कृतानि रक्षादीनि कौतुकानि केयूरादयोऽलङ्काराश्च यस्य स तथा तं, लेखाचार्यायोपनयतः पाठान्तरं वा 'उवणिंसु' ति तदा उपनीतवन्तः // 76 // अत्रान्तरे देवराजस्यासनं चकम्पे, अवधिना च ज्ञात्वेदं प्रयोजनमहो! अपत्यस्नेहविलसितं भगवन्मातापित्रोः, येन भगवन्तमपि लेखाचार्यायोपनेतुमभ्युद्यताविति सम्प्रधार्यागत्य चोपाध्यायपरिकल्पिते बृहदासने भगवन्तं निवेश्य शब्दलक्षणं पृष्टवान् , अमुमेवार्थमाह भाष्यकारःसको अ तस्समक्खं भगवंतं आसणे निवेसित्ता। सहस्स लक्खणं पुच्छे वागरणं अवयवा इंदं॥७७॥ (भा०) शक्रश्च तत्समक्ष-लेखाचार्यसमक्षं भगवन्तं-तीर्थकरमासने निवेश्य शब्दस्य लक्षणं पृच्छति, पाठान्तरं वा 'पुच्छिंसु सद्द // 267 //
