________________ समयः, श्रीसूत्रकृताङ्ग नियुक्तिश्रीशीला० वृत्तियुतम् श्रुतस्कन्धः 1 // 72 // तद्वितीयं कर्मादानमिति, तथाऽपरं व्यापादयन्तंमनसाऽनुजानीत इत्येतत्तृतीयं कर्मादानम्, परिज्ञोपचितादस्यां भेदः-तत्र केवलं श्रुतस्कन्धः१ मनसा चिन्तनमिह त्वपरेण व्यापाद्यमाने प्राणिन्यनुमोदनमिति // 26 // 53 // तदेवं यत्र स्वयं कृतकारितानुमतयः प्राणिघाते. प्रथममध्ययनं क्रियमाणे विद्यन्ते क्लिष्टाध्यवसायस्य प्राणातिपातश्च तत्रैव कर्मोपचयो नान्यत्रेति दर्शयितुमाह द्वितीयोद्देशकः| ___ एते उ तउ आयाणा, जेहिं कीरइ पावगं / एवं भावविसोहीए, निव्वाणमभिगच्छइ ॥सूत्रम् 27 // // 54 // ) सूत्रम् 27-28 (54-55) तुरवधारणे, एतान्येव पूर्वोक्तानि त्रीणि व्यस्तानि समस्तानि वा आदानानि यैर्दुष्टाध्यवसायसव्यपेक्षैः पापकं कर्मोपचीयत अव्यक्तइति, एवं च स्थिते यत्र कृतकारितानुमतयः प्राणिव्यपरोपणं प्रति न विद्यन्ते तथा भावविशुद्ध्या अरक्तद्विष्टबुद्ध्या प्रवर्तमानस्य सावहम् सत्यपि प्राणातिपाते केवलेन मनसा कायेन वा मनोऽभिसन्धिरहितेनोभयेन वा विशुद्धबुद्धेर्न कर्मोपचयः, तदभावाच्च निर्वाणं सूत्रम् |29(56) सर्वद्वन्द्वोपरतिस्वभावं अभिगच्छति आभिमुख्येन प्राप्नोतीति // 27 ॥५४॥भावशुद्ध्या प्रवर्तमानस्य कर्मबन्धो न भवतीत्य- द्विष्टमनसः त्रार्थे दृष्टान्तमाह संसारमज्जनम् ___ पुत्तं पिया समारम्भ, आहारेज असंजए। भुंजमाणो य मेहावी, कम्मणा नोवलिप्पड़ ।सूत्रम् 28 // // 55 // ) __पुत्र अपत्यं पिता जनकः समारभ्य व्यापाद्य आहारार्थं कस्याञ्चित्तथाविधायामापदि तदुद्धरणार्थमरक्तद्विष्टः असंयतो गृहस्थस्तत्पिशितं भुञ्जानोऽपिचशब्दस्यापिशब्दार्थत्वादिति, तथा मेधाव्यपि संयतोऽपीत्यर्थः, तदेवं गृहस्थो भिक्षुर्वा शुद्धाशयः पिशिताश्यपि कर्मणा पापेन नोपलिप्यते नाश्लिष्यत इति यथा चात्र पितुः पुत्रं व्यापादयतस्तत्रारक्तद्विष्टमनसः कर्मबन्धो न भवति तथाऽन्यस्याप्यरक्तद्विष्टान्तःकरणस्य प्राणिवधे सत्यपिन कर्मबन्धो भवतीति ॥२८॥५५॥साम्प्रतमेतद्दूषणायाह मणसाजेपउस्संति, चित्तं तेसिंण विज्जइ / अणवज्जमतहं तेसिं, ण ते संवुडचारिणो।सूत्रम् 29 // ( // 56 // ) // 72 //
