________________ श्रीस्थानाङ्गं श्रीअभय० वृत्तियुतम् भाग-२ / / 630 // प्रक्रमः, आह च- ननु पुनरिदमतिदुर्लभमगाधसंसारजलधिविभ्रष्टम् / मानुष्यं खद्योतकतडिल्लताविलसितप्रतिमम्॥१॥ इति, एवमार्ये षष्ठमध्ययन क्षेत्रे- अर्द्धषड्शितिजनपदरूपे जन्म- उत्पत्तिः, इहाप्युक्तं-सत्यपि च मानुषत्वे दुर्लभतरमार्यभूमिसम्भवनम् / यस्मिन् धर्माचरण षट्स्थानम्, सूत्रम् प्रवणत्वं प्राप्नुयात् प्राणी॥१॥ इति, तथा सुकुले- इक्ष्वाक्वादिके प्रत्यायातिर्जन्म नो सुलभमिति, अत्राभिहितं- आर्यक्षेत्रोत्पत्ती | 485-489 सत्यामपि सत्कुलं न सुलभं स्यात्। सच्चरणगुणमणीनां पात्रं प्राणी भवति यत्र॥१॥ इति, तथा केवलिप्रज्ञप्तस्य धर्मस्य श्रवणता मनुष्यत्वादीनि दुर्लभानि, दुर्लभा, यतोऽवाचि-सुलभा सुरलोयसिरी रयणायरमेहला मही सुलहा। निव्वुइसुहजणियरुई जिणवयणसुई जए दुलहा॥१॥ इति, इन्द्रियार्था, श्रुतस्य वा श्रद्धानता दुर्लभा, उक्तं च-आहच्च सवणं लद्धं, सद्धा परमदुल्लहा / सोच्चा नेआउयं मग्गं, बहवे परिभस्सइ॥१॥ (उत्तरा० संवरा उसंवराः, नि० 3/9) तथा श्रद्धितस्य वा सामान्येन प्रतीतस्य वोपपत्तिभिरथवा प्रीतिकस्य- स्वविषये उत्पादितप्रीतेः रोचितस्य वा साताऽसाते, चिकीर्षितस्य सम्यग्- यथावत् कायेन-शरीरेण न मनोरथमात्रेणाविरतवत् स्पर्शनता-स्पर्शनमिति यदाह-धम्मपिहुसद्दहतया, प्रायश्चित्त षट्कम् दुल्लहया कारण फासया। इह कामगुणेसु मुच्छिया, समयं गोयम! मा पमायए॥१॥ (उत्तरा०नि० 10-20) इति, मनुष्यभवादीनां चदुर्लभत्वं प्रमादादिप्रसक्तप्राणिनामेव न सर्वेषामिति, यतो मनुष्यभवमाश्रित्याभिहितं- एयं पुण एवं खलु अन्नाणपमायदोसओ नेयं / जं दीहा कायठिई भणिया एगिंदियाईणं॥१॥ एसा य असइदोसासेवणओ धम्मवजचित्ताणं। ता धम्मे जइयव्वं सम्म सइ O सुरलोकश्रीः सुलभा रत्नाकरमेखला मही सुलभा। निर्वृतिसुखजनितरुचिर्जिनवचनश्रुतिर्जगति दुर्लभा // 1 // ॐ कदाचिच्छ्रवणं लब्ध्वा श्रद्धा परमदुर्लभा। यतो बहवो न्यायोपपन्नं मागं श्रुत्वाऽपि परिभ्रश्यन्ति // 1 // धर्म तु श्रद्दधतां दुर्लभा ततः कायेन स्पर्शनता। संसारे कामगुणेषु मूर्च्छितानां तन्मा समयमपि प्रमाद्येः 301 गौतम! // 1 // एतत् पुनरेवं खलु असकृत्प्रमाददोषतो ज्ञेयम् / यद्दीर्घा कायस्थितिर्भणितैकेन्द्रियादीनाम् // 1 // एषा चासकृद्दोषासेवनतो धर्मवर्जितचित्तानाम् / तद्ल धर्मे यतितव्यं सम्यक् सदा धीरपुरुषैः // 2 // R