________________ कालका सिरिसिरि // 72 // कुमरेण तओ भणियं भो मह दिट्ठीइ साहह इमति / ता तेहिं तहाविहिए जाया कल्लाणरससिद्धी॥ 373 // काऊण कंचणं साहगेहिं भणिअं कुमार ! अम्हाणं / जं जाया रससिद्धी तुम्हाणं सो पसाओत्ति // 374 // ता गिण्ह कणगमेयं नो गिण्हइ निप्पिहो कुमारो य / तहवि हु अलयंतस्सवि किंपि हु बंधंति ते वत्थे // 375 // रसस्य सुवर्णोत्पादकरसस्य सिद्धिः-निष्पत्ति न भवति // 372 // अत कुमारेण भणित-भोः पुरुषा! यूयं मम दृष्टौ इमं रसं साधयत इति, ततस्तैस्तथा-तेन प्रकारेण विहिते-कृते सति कल्याणरसस्य स्वर्णरसस्य सिद्धिर्जाता // 373 // ततः साधकैः काञ्चनं-स्वर्ण कृत्वानिष्पाद्य भणितं-उक्तं हे कुमार ? अस्माकं यत् रससिद्धिर्जाता स युष्माकं प्रसाद इति // 374 // तस्मादेतत् कनकं स्वर्ण त्वं गृहाण, कुमारश्च निःस्पृहः सन् न गृह्णाति, तथापि 'अलयंतस्स'त्ति अलातोऽपि-अगृहूणतोऽपि 373-- अत्र कुमार दृष्टिसमक्ष रसं साधयतः पुरुषस्य सुवर्णसिद्धौ जातायां कुमारमाहात्म्यं सामस्त्येन सूचितं भवति / ३.४–अत्र पूर्वार्द्ध णकारस्यासकृदावृत्या वृत्त्यनुप्रासः। ३७५-ततः कनकमेकं स्वीकतुमुक्तेनापि तदस्वीकरणात् कुमारस्य निःस्पृहत्वं भाविकल्याण परम्परा संसूचकं निक्षिप्तम् / // 72 //