________________ अन्नाणतमंधेणं, दुद्धरऽहंकारगयविवेगेणं / जो अवराहो तइआ, कओ मए तं खमसु वच्छे ! // 326 // विणओणया य मयणा, भणेइ मा ताय ! कुणसु मणखेयं / एयं मह कम्मवसेण चव सव्वंपि संजायं // 327 // नो देइ कोइ कस्तवि, सुखं दुक्खं च निच्छओ एसो। निअयं चेव समजिअमुवभुञ्जइ जंतुणा कम्मं // 328 // तेन योऽन्ध (अज्ञानतमोऽन्धःोऽस्तेन, पुनः दुर्द्धरो योऽहङ्कारस्तेन गतो विवेको यस्य स तेन एवं विधेन मया तदा यः अपराधः कृतस्तं क्षमस्व त्वम् / / 326 // एवं राज्ञा उक्ते सति विनयेन अवनता-नम्रा मदनसुन्दरी भणति हे तात ! मनसि खेदं मा कुरु, एतत्सवमपि मम कम्मवशेनैव सनातं, अब मनागपि भवद्दोषो नास्तीत्यर्थः // 327 // हे तात ! एष निश्चयोऽस्ति, कोऽपि कस्यापि सुख दुःख वा न ददाति, किन्तु जन्तुना-जीवेन निजकं-स्वकीयं एव समर्जितं -उपार्जितं कम उपभुज्यते // 328 // किलेति-निश्चितं मया कृतं कार्य भवति 8 ३२६-अत्र राजनि अज्ञानतमोऽन्धन्वरूपणात् परम्परितं रूपकम् , राजनि-अन्धत्वारोपे अज्ञाने तमस्त्वारोपस्य कारणत्वात् / ३२७-कारस्यासकृदावृत्त्या वृत्त्यनुप्रासः / ३२८-साष्टम् /
