________________ // 437 // मुदाश्रितौ / स्वच्छौ कपोलौ बिभ्राणा जम्बूद्वीपविधू इव // 57 // हदि प्रियानुरागाब्धेरुद्गतां लहरीमिव / विभ्राणा दन्तरत्नांशुयुतां बिम्बोष्टकैतवात् / / 58 // अतिक्षामस्य मध्यस्य कंठेन सुहृदा ध्रुवम् / हारयष्टिमवष्टम्भायाऽऽर्पयन्ती कृपावती // 59 // युक्तौ न रत्न | पशुदयया के प्रभोः पश्चामञ्जीरौ मम हंसगतेरिति / शोपन्नखच्छलाद्रोषारुणेनाहियुगेन सा // 60 // वातायनमलंचक्रे विमानमिव नाकिनी। नेमेावण्यपी द्वलनम् युपं पपौ चानिमिषेक्षणा // 61 // दशभिः कु० // तस्मिन् विवोढुं प्राप्तेऽपि गृहं सैवमचिन्तयत् / किं ? मेऽपि भाग्यं योग्यं स्यादीदृग्वरकरग्रहे // 62 // स्फूर्त्या दक्षिणवाहक्ष्णस्तापेन च मनोङ्गयोः। निश्चित्य दुर्लभं नेमि राजीमत्यरुदत्तदा // 63|| सख्यस्ताम| चुराः कस्मात् ? देवि ! हर्षेऽद्य रुद्यते / हेतौ शिष्टे तया चक्रुस्तास्तस्याः शान्तिकं द्रुतम् // 64 // तदा च नानाजीवानामाकर्ण्य करुणस्वरान् / किमेतदिति पप्रच्छ नेमिन्यिपि सारथिम् // 65 // तेनाऽप्यशंसि देवामी तबातिथ्याय मिलिताः। भोजने भृभुजा जीवा जलस्थलखचारिणः // 66 // क्षिप्तास्ते वाटके क्रूरैरारक्षश्च नियंत्रिताः। क्रन्दन्त्युच्चैःखरैस्त्राणं महत् प्राणभयं यतः॥६७॥ दयावीरः प्रभुः प्रोचे सारथिं नय मे रथम् / धृतजीवान्तिके शीघ्रमथ सोऽपि तथाऽकरोत् / / 68 // / प्राणिभिर्वध्यता प्राप्तैदृष्टो दीनास्थलोचनैः / पितेव पुत्रस्त्राणं स्वभाषयाऽथाऽऽथिं च प्रभुः॥६९॥ करुणाकन्दलीकन्दजलदेना sथ नेमिना / आदिश्य सारथिं सर्वे ते व्यमोच्यन्त बन्धनात् // 70|| यथास्थानं गतेष्वेषु स्वनः प्राप्तेिषु च / अवालयद् रथं ने | मिनाथः स्वावसथं प्रति / / 71 / / शिवासमुद्रविजयौ रामकृष्णादयोऽप्यथ / त्यक्त्वा स्वस्वरथान्नेमिमुपेयुः सम्भ्रमाकुलाः // 72 // तत| स्तमृचतुः साश्री पितरौ जात ! युज्यते / अकाण्डे खण्डितुं नास्मन्मनोरथरथस्तव // 73 / / दुग्धे लवणवक्षिप्वा मंगलेऽस्मिन्नमंगलम् / // 437 // अस्माकं नन्दनोऽपि त्वमाः कथं क्रन्दनोऽभवः // 74|| स्वाम्युवाचाविमृश्यैवं मह्यं किमु निगह्यते / यतः स्यान्नन्दनः सूनुः कथं