________________
तं चेव सवं जाव देवा देवीओ य वसुहाखासं वासिंसु सेसं तहेव चारगसोहणं माणुम्माणवद्धणं उस्सुकमाइय ठिइवडियवज्जं सर्व भाणियत्वं ॥ २०८॥ व्याख्या-आसाढाहिं-उत्तराषाढाभिः, ठिइवडिअवजं सव्वं भाणियब्वं ति अह वट्टइ सो भयवं, दिअलोअचुओ अणोवमसिरीओ । देवगणसंपरिवुडो, नंदाइसुमंगलासहिओ ॥१॥ अमिअसिरओ सुनयणो, बिम्बुढो धवलदंतपंतीओ। वरपउमगभगोरो, फुल्लुप्पलगंधनीसासो ॥२॥ जाइसरो अभयवं, अप्पडिवडिएहिं तीहि नाणेहिं । कंतीहिअबुद्धीहिअ, अन्भहिओ तेहिं मणुएहिं ॥३॥
भगवांश्च आहारसमये सुरसञ्चारिताऽमृतमङ्गुष्ठं मुखेऽक्षिपत्, एवं अन्येऽपि तीर्थकृतो बाल्यभावे, शैशवाऽतिक्रमे तु अग्निपक्काहारभोजिनोऽअभूवन, ऋषभस्तु यावद्गृहवासंतावदेवकुरुक्षेत्रानीतफलभोजी समभूत् । किश्चिदूनवर्षप्रमाणे च सजाते भगवति मम जीतमिति विचिन्त्य कथं रिक्तपाणिः स्वामीपाचे यामीति इक्षुयष्टिं करे कृत्वा चाऽनेकदेवपरिवृतः शक्रः प्रभोरग्रे स्थितः, श्रीनाभिकुलकराङ्कस्थेन भगवताऽपि ज्ञानाऽवगतस्वरूपेण इक्षुयष्टिं ग्रहणार्थ करे प्रसारिते शक्रः ‘इक्ष्वाकुवंशस्थापनां' कृतवान् । गोत्रमपि एतत् पूर्वजानामिक्ष्वभिलाषात्काश्यपनामेति । तस्मिंश्च समये सजाताऽपत्यं किञ्चिन्मिथुनकं स्वपुत्र-पुत्रीरुपं युगलं तालवृक्षाधो मुक्त्वा क्रीडाथै गतं । तत्र च पतता तालफलेन दारके मृत्युमुपगते सर्वसंमत्या नाभिकुलकरः 'सुनन्दाभिधा ऋषभपत्नी भविष्यति' इति तां दारिकां संगृहीतवान् , ततश्च
