________________
རྒྱུ
कल्प
རྒྱུ
दीपिका विदेहदत्ताया अपत्य वैदेहदत्त इति । अस्या एव औरसपुत्रत्वमाह-विदेहा 'भीमो भीमसेन इति न्यायात् विदेहदिन्ना तस्यां जाता अर्चा-शरीरं यस्यासौ विदेहजाचः । अथवा विदेहो-विगतदेहः-अननस यात्यः-पीडयितव्यो यस्यासौ विदेहयात्यः, विशेषेण दिह्यते-लिप्यते तत्तत्परिग्रहारम्भसंवृत्तैः पापपङ्क। जीवोऽस्मिन्नितिविदेहो-गृहवासस्तत्रैव सुकुमाल:-विषयसुखलालितः न पुनर्वते तत्रेतरदुःविषहपरीषहकालचक्रादिघातायुपसर्गसहने वज्रकर्कशत्वात् । त्रिंशतं वर्षाणि विदेहे-गृहे-गृहवासे कृत्वा-स्थित्वा - त्रिंशद्वर्षाणि त्वेवम्-अष्टाविंशतिवर्षातिकमे मातापित्रोर्माहेन्द्र स्वर्गम्, “आचाराङ्गाऽभिप्रायेण वाऽच्युतं' गतयोः प्रव्रज्याथै श्रीवीरो नन्दिवर्द्धनं प्रोवाच "यदार्य पूर्णो ममाभिग्रहो दीक्षां गृह्णामि"। नन्दिराहतो भणइ जिठभाया-मम जणणी जणयविरहदुहिअस्स । तुह विरहग्गी सुंदर ! खयंभि खारोवमं होइ ॥१॥ स्वाम्याह-पिअ-माइ-भाइ-भयणी, भजा-पुत्तत्तणेण सब्वेवि । जीवा जाया बहुसो, जीवस्सउ एगमेगस्स ॥१॥ ता कमि कमि कीरई, पडिबंधो कमि कमि वा नेव । इय नाऊण महायस! मा किज्जउ सोगसंतावो ॥२॥ नृपः प्राहअहमिव जाणामि इमं, किंतु मम बंधणा न तुईति । जीविअभूएण तए अजवि मुक्कस्स सयराहं ॥३॥ ता मह अवरोहेणं, वासाई दुन्नि चिट्ठसु गिहमि । उत्तमपुरिसा दुहिरं, द₹ करुणायरा इति ॥४॥ वीरः प्राह एवं होउ नरेसर, किन्तु ममट्ठा न कोई आरंभो । कायव्यो हं फासुअ-भोअणपाणेण चिद्विस्सं ॥५॥
རྒྱུ
རྒྱ་
