________________
गच्छा चार
॥४२॥
स्तस्य लक्षणं-चिन्हं, अथेति शेषः गच्छरय-यतियतिनीसमुदायलक्षणस्य लक्षणं, धिया राजत इति धीरस्तस्य सम्बोधन क्रियते हे धीर ! सङ्खपण निशमय-आकर्णयेति । अनुष्टुप्छन्दः॥ ४०॥
इति श्रीमत्तपागच्छनभोमणिभट्टारकपुरन्दरश्रीआनन्दविमलसूरीश्वरचरणाम्भोजरजश्वञ्चरीकायमाणपण्डितश्रीविजयविमलगणिविरचितायां गच्छाचारप्रकीर्णकटीकायामाचार्यस्वरूपनिरूपणाधिकारः प्रथमः॥
अपश्चितमाचार्यस्वरूपम् । अथ क्रमप्राप्तं यतिस्वरूपं प्रपश्यते । तत्रापि प्रयमं येन मुनिना छद्मस्थेनापि साकं केवली विहरेत् तत्स्वरूपं गाथाद्वयेनाहगीअत्थे जे सुसंविग्गे, अणालस्सी दढवए । अक्खलियचरित्ते सययं, रागद्दोसविवजिए ॥४१॥ निविअअट्ठमयठाणे, सोसिअकसाए जिइंदिए। विहरिज्जा तेणसद्धिंतु, छउमत्थेणवि केवली ॥४२॥
अनयोाख्या-गीत:-परिज्ञातोऽर्थः छेदसूत्रस्य येन स गीतार्थः, यद्वा गीतार्थावस्य विद्यते इत्यभ्रादित्वादमत्यये गी| तार्थः । तत्र गीतं सूत्रं अर्थस्तव याख्यानम् । उक्तं च श्राबृहरकल्पभाष्यपीटिकायां-"गी मुणितेग?, विदिअत्यं खलु वयंति गीयत्यं । गीएण य अत्येण य, गीअत्थो वा सुअंगी॥१॥ गीएण होइ गीई, अत्यी अत्येण होइ नायवो । गीएण य 'अत्थेण य, गीअत्यं तं विआणाहि ॥२॥" यः सुसंविग्गो'त्ति अत्यथै संवेगवान्, आलस्यमस्यास्तीति आलस्यी न आलस्यी अनालस्यी आलस्यरहित इत्यर्थः । दृढानि-निश्चलानि व्रतानि-नियमा उत्तरगुणा इति यस्यासौ दृढव्रतः, अस्खलितं-अतीचार
॥४२॥
