________________
गच्छा चार
॥९
॥
| विद्धो आसो, तं इसियाकंडगं आहणित्ता पडियं खुद्दकी कंटको वि आससरीरमणुपविट्ठो। सो पभूयजवजोगासणं चरतो वि तेण अव्वत्तसल्लेण वाहिज्जमाणो परिहाइउमाढत्तो । ताहे वेज्जस्स अक्खाओ, वेज्जेण दिह्रो भणियं च, णत्यि से कोतिधाउविसंवादरोगो, अस्थि से कोइ अव्वत्तसल्लो, ताहे वेज्जेण जमगसमगं पुरिसेहिं कद्दमेण आलिंपाविओ, सो अमल्लपएसो अतिउण्हत्तणो पढमं सुक्को, ते फोडिता अवणीओ खुद्दकिकंटकसल्लो, सो अ पन्नत्तो सज्जो जाओ। बितिओ एवं अणुद्धियसल्लो मओ । इदाणिं उपसंहारो जहा सो आसो अशुद्धियसल्लो वलणं न गेण्हइ असमत्यो य जुद्धे मओ य । एवं तुमंपि ससल्लो करेंतो किरियकलावं संजमवुद्धिं ण करेसि, ण य कम्मणो जयं करेसि, अजए य कम्मणो अणेगाणि जम्मणमरणाणि पाविहिसि णो य मोक्खत्थं साहेहिसि, तम्हा सव्वं सम्म आलोएहि त्ति ।" इति निशीथचूर्णिविंशोद्देशके, तथा “ आलोअणा सपक्खे, चउकन्ना इह छकनपरपक्खे । संविग्गभाविएणं, दायत्व विहीइ जे भणिअं ॥१॥" तथा “सल्लुद्धरणनिमित्तं, खित्तम्मि असत्त जोअणसयाई। कालेण बार वरिसा, गीअत्थगवेसणं कुज्जा ॥१॥" तथा "आयरियाइ सगच्छे, संभोइयइयरगीअपासत्थे । साख्वीपच्छाकडदेवयपडिमाअरिहसिद्धे ॥१॥" स्वगच्छे आचार्यादौ आचार्यसमीपे आदिशब्दादुपाध्यायादीनां वा पार्थे आलोचनाऽऽदेया, इयमत्र भावना-प्रायश्चित्तस्थानमापन्नेन साधुना श्राद्धेन वा नियमतः प्रथमं स्वकीयानामाचार्याणां समीपे आलोचयितव्यम, तेषामभावे उपाध्यायस्य, तस्याप्यभावे प्रवर्तिनः, तस्याप्यभावे स्थविरस्य, तस्याप्यभाव गणावच्छेदिनो वा समीपे आलोचनाऽऽदेया । अथ स्वगच्छे पञ्चानामध्यभावस्तर्हि किं कार्यमित्याह'संभोइय' ति स्वगच्छे आचार्यादीनामभावेऽन्यस्मिन् साम्भोगिके एकसामाचार्यादिवति गन्तव्यम्, तत्राप्याचा दिक्रमेणा