________________
गच्छा चार
॥४९॥
सइ । अन्नं च सुमई ! नत्थि मम इमाणुवरि कोवि मुहुमोवि मणसावि पओसो जेणाहं एएसि दोसग्गहणं करेमि, किंतु मए भगवओ तित्थगरस्स सगासे एरिसं अवधारियं जहा कुसीले अदट्टवे, ताहे भणियं सुमइणा जहा-जारिसओ तुम निबुद्धिओ तारिसो सो वि तित्थयरो जेण य तुज्झमेयं वागरियं ति, तओ एवं भणमाणस्स सहत्थेणं झंपियं मुहकुहरं सुमइरस, नाइलेणं भणि
ओ अ जहा-भद्दमुह ! मा जगिकगुरुणो तित्थयरस्सासायणं कुणसु, मए पुणो भणमु जहिच्छियं, नाहं ते किंपि पडिभणामि । तओ भणियं सुमइणा-जइ एते वि साहुणो कुसीले, ता इत्थ जगे न कोइ सुसीलो अस्थि । तओ भणियं नाइलेणं-भद्दमुह सुमई ! इत्यं जइऽलंघणिज्जवक्कस्स भगवओ वयणमायरेयत्वं, जं चेत्थ कयाइ न विसंवएज्जा, नो णं बालतवस्सीणं चेटिअं, जो णं जिणिदवयणेणं नियमओ ताव कुसीले इमे दीसंति, पञ्चज्जाए पुण गंधपि नो दीसइ एएसि, जेण पिच्छ पिच्छ तावेयस्स | साहुणो बिइज्जियं मुहर्णतयं दीसइ, ता एस ताव अहिंगपरिग्गहदोसेण कुसीले, न एयं साहूणं भगवया आइट, जमहिगपरिग्गहधारणं कीरइ, तावेत्थ हीणसत्तो हुँतो एसेवं मणसाऽज्झवसे, जहा-जइ ममेयं मुहणतगं विप्पणिरिसहिता बीयं कत्थ पाविज्जा? नो एवं चिंतेइ मूढो, जहा अहिगाणु वओगोवहीधारणेण माझ परिगहवयस्स भंग होही । अहवा किं संजमेऽभिरओ एस मुहर्णतगादि संजमोवओग्गधम्मोवगरणेण वि सीएज्जा? निउमओ णं विसीएण य सत्ताण य हीणसत्तो हमिइ पायडेइ उम्मग्गायरणं च पयंसेइ पवयणं च मइलेइ त्ति । एस पुण पिच्छसि सामन्नवन्नो? एएण कल्लं तीए वि निसणाए इत्थीए अंगं दिढे, निज्झाइऊण जन्नालोइयपडिकंत, तं किं तए न विष्णाय ? एस उण पिच्छसि परूढविष्फोडगविम्हियाणणो? एएण संपयं चेव लोयद्वाए सहत्थेणं अदिन्नच्छारगहणं कयं तए वि दिट्टमेयं ति। एसो उण पिच्छसि संघडियकन्नो ? एएण अणुग्गए मूरिए उढेइ
| ॥४९॥