________________
दिलव ७
दुपस्थानः सौबा जीवनहेतवे ॥ ७० ॥ अन्यदा यामागच्छ्रं ततो दौवारिकः पुरात् । श्रोतुं मद्देशानामगात् तं धृत्वा निजकर्मणि ॥ ७१ ॥ द्वारदुर्गापहारं स क्षामकुक्षिर्बुभुक्षया । आजन्माभुक्तपूर्वीव कणेहत्याहरद् द्विजः ॥ ७२ ॥ अथग्रीष्मसंतापादत्याहाराच जातया । तृषाग्रस्तः पिशान्येव भूदेवोऽभूत्तदार्दितः ॥ ७३ ॥ द्वाःस्थभीतस्ततः स्थानात् प्रपादिषु ययौ न सः । शुकतालुपुट: लध्यानस्त जलचारिणः ॥ ७४ ॥ जलं कुत्रेति | पूत्कुर्वन् मृत्वाऽसावुदपद्यत । त्वत्पुरद्वार सोपानवापीवारिणि दर्दुरः ।। ७५ ।। भूयोऽपि वयमायाम विहरन्तोऽन ते पुरे । निःससार सशृंगारः पूर्जनो बन्दितुं च नः ॥ ७३ ॥ पूर्वारिहारिणीवकाच्छुत्वास्मन्नाम दर्दुरः । हृदीदं चिन्तयामास काप्यग्रेऽश्राव्यदो मया ॥ ७७ ॥ अहापोहयुक्तस्य क्षणं पुष्करिणीजले । क्लिष्टस्मृतिरिवोत्पदे तस्य जातिस्मृतिस्ततः ॥ ७८ ॥ ततो दध्यौ हृदीदं सोनागा आगात्स तीर्थवः । द्वारे विमुच्य मां द्वाःस्थो यं प्रणन्तुं स्वयं ययौ ॥ ७९ ॥ द्रटुमेनममी येन यान्ति लोकास्तथाऽस्यपि । गमिष्यामीति संचिन्त्य निर्जगाम खधामतः ॥ ८० ॥ प्रकुर्षत्लुतिं भूयो भूयो राजपथ सः । राजंस्तेऽश्राघातात् कीदाशभवनेऽगमत् ॥ ८१ ॥ ततोऽद्भक्तिभावात् स दर्दुरांकोऽभवत् सुरः । भावतः प्रागभाजां हि दुःप्रापं किं भवेदिह ॥ ८२ ॥ अथानुश्रेणिकं श्राद्धाः शुद्धसम्यक्त्वशालिनः । सौधर्मेंद्रः सुधयां प्रशंसां करोदिमाम् ॥ ८३ ॥ तद्वचोऽश्रद्धया भूप त्वद्दृष्टेश्वानाकृते । दर्द इहायासीद् बुवासी कौतुकालः ॥८४॥ गोशीर्षचन्दनेनाच ममानेन विनि|र्ममे । तचैव दृगविमोहाय पूतिलेपमदर्शयत् ॥ ८५ ॥ इतीर्थपतेर्वाभिः सुधाभिरिव भूपतिः । क्षालितात्मा
