________________
10CE
५ शतके
व्याख्याप्रज्ञप्तिः अभयदेवीया वृत्तिः ॥४२७॥
उदेशः७ पुद्गलानांद्रव्यादि चिन्ता मू०११७
जम्हा तत्थऽण्णत्थ व दवं ओगाहणाएँ तं चेव । दबद्धाऽसंखगुणा तम्हा ओगाहणद्धाओ ॥ ९॥ संघायभेयओ वा दव्बोवरमेऽवि पन्जवा संति । तं कसिणगुणविरामे पुणाइ दव्वं न ओगाहो ॥ १०॥ संघायभेयबंधाणुवत्तिणी निच्चमेव दब्बद्धा । न उ गुणकालो संघायभेयमेत्तऽद्धसंवद्धो ॥११॥ जम्हा तत्थऽण्णत्थ य दवे खेत्तावगाहणासुं च । ते चेव पज्जवा संति तो तदद्धा असंखगुणा ॥१२॥ आह अणेगंतोऽयं दव्योवरमे गुणाणध्वत्थाणं । गुणविष्परिणामंमि य दबविसेसो यऽनेगंतो ॥ १३ ॥ विप्परिणयंमि दब्वे कम्मि | गुणपरिणई भवे जुगवं । कम्मिवि पुण तदवत्थे होइ पुण गुणा परीणामी॥१४॥ भण्णइ सञ्चं किं पुण गुणबाहुल्ला न सव्वगुणनासो । दध्वस्स तदण्णत्तेऽवि बहुतराणं गुणाण ठिई ॥ १५॥" | अयमर्थ:-क्षेत्रस्यामूर्तत्वेन क्षेत्रेण सह पुद्गलानां विशिष्टबन्धप्रत्ययस्य-स्नेहादेरभावान्नैकत्र ते चिरं तिष्ठन्तीति शेषः, | यस्मादेवं तत इत्यादि व्यक्तं । अथावगाहनायुबहुत्वं भाव्यते-इह पूर्वार्द्धन क्षेत्राद्धाया अधिका अवगाहनाद्धेत्युक्तम् , उत्तरार्द्धन
त्ववगाहनाद्धातो नाधिका क्षेत्राद्धेति । कथमेतदिदमिति !, उच्यते, अवगाहनायामगमनक्रियायां च नियता क्षेत्राद्धा, विवक्षिताव| गाहनासद्भावे एवाक्रियासद्भाव एव च तस्या भावादुक्तव्यतिरेके चाभावात् , अवगाहनाद्धा तु न क्षेत्रमात्रे नियता, क्षेत्राद्धाया
अभावेऽपि तस्या भावादिति । अथ निगमनम् ['जम्हेत्यादि । अथ द्रव्यायुर्बहुत्वं भाव्यते-सङ्कोचेन विकोचेन चोपरतायामप्यव| गाहनायां यावन्ति द्रव्याणि पूर्वमासंस्तावतामेव चिरमपि तेषामवस्थानं संभवति, अनेनावगाहनानिवृत्तावपि द्रव्यं न निवर्त्तत इत्युक्तं, | अथ द्रव्यनिवृत्तिविशेषेऽवगाहना निवर्तत एवेत्युच्यते-सङ्घातेन पुद्गलानां भेदेन वा तेषामेव यः सङ्क्षिप्तः-स्तोकावगाहनः स्कन्धो न तु प्राक्तनावगाहनः तत्र यो द्रव्योपरमो-द्रव्यान्यथात्वं तत्र सति, न च संघातेन न संक्षिप्तः स्कन्धो भवति, तत्र सति मूक्ष्मत
४२७॥
प्र.आ०२३६