________________
जो भणइ नत्थि इण्हिं, पच्छित्तं तस्स दायगा वा वि । सो कुबइ ससारं, जम्हा सुत्ते विणिद्दिळं ॥३७॥ ४ भावनाद्वारे पुष्पमाला|. व्याख्या-यः कश्चिदेवं ब्रवीति, यदुतेदानी प्रायश्चित्त प्रतिपादकग्रन्थाभावात्प्रायश्चित्तं तदातारश्च गीतार्था न सन्त्येव. स दुष्प्रसहाचार्यान्त लघुवृत्तिः
उन्मार्गदेशकत्वादात्मनो दीर्घसंसारमेव करोति, यस्मात्सूत्रेऽपि छेदग्रन्थलक्षणे निर्दिष्टं-भणितमिति गाथार्थः ॥३७३।। किं तदित्याह- समालोचनादाया१३३७।। का सम्बंपि य पच्छित्त, नवमे पुबम्मि तइयवत्थुम्मि। तत्तो वि य निज्जूढा, कप्पपकप्पो य ववहारो ॥३७४॥ || स्वित्वम् ।
व्याख्या - सर्वमपि प्रायश्चित्तं तावन्नवमे च प्रत्याख्यान[प्रवाद]नाम्नि पूर्वे तदन्तर्गते च तृतीयवस्तुनि पूज्यनिबद्धं । |All ततोऽपि च प्रायश्चित्तप्रतिपादकनवमपूर्वगततृतीयवस्तुनो मध्यान्नियूढाः-समुद्धृताः कल्पः प्रकल्पो व्यवहारश्च, तत्र प्रकल्पो निशीथ इति गाथार्थः ॥३७४॥ तेऽपि च कल्पादय इदानीं न सन्तीति चेत् ? आहते विय घरंति अज्जवि, तेसु धरतेसु कह तुम भणसि? | वोच्छिन्नं पच्छित्तं, तद्दायारो य जातित्थं ॥३७५॥ | व्याख्या-तेऽपि च कल्यादयोऽद्याषि धरन्यनेकार्थत्वाद्धातूनामवतिष्ठन्ते, अतस्तेषु धरत्वप्रतिष्ठमानेष्वेवं कथं त्वं भणसि ?, यदुत-व्यवच्छिन्नं प्रायत्तिमिति असम्बद्धमेवेत्यर्थः । अथ प्रायश्चित्तदातारो गीतार्था व्यवच्छिन्नास्तदप्ययुक्तमित्याह-तदातार:-प्रायवि.वातारोऽपि यावत्तीर्थ- दुष्प्रसहाचार्यपर्यन्तं यावत्याप्स्यन्ते इत्यागमेऽसद्भणितमिते गाथार्थः ॥३७॥
अथालोचनापदाने यो गुणस्तद्भणनलक्ष्णं चरमद्वारमाइकायबो वि मणूमो, आलोइयनिंदिउं गुरुसगासे। होइ अइरेगलहुओ, ओहरियभरुन्ध भाखो ॥३७६।।
॥३३॥
