________________
पुष्पमाला लघुवृत्तिः ॥१७॥
संप्रति
भावितचित्तानां, न पुनस्तदुद्विग्नानां, उक्तंच-“देवलोयसमाणो य, परियाओ महेसिणं । रयाणं अरयाणं तु, महानिरयसारिसो॥१॥" ति [दश. चूलि. १गा.१०], परलोकफलानि पुनरनन्तरमवे एव चारित्रिणां दिव्यदेवेन्द्रसुखानि जायन्ते, ४ भावनाधिततोऽपि च्युतानां नरवरा-बक्रवादयस्तत्सुखानि सम्पद्यन्ते, ततश्चानन्तानि सिद्धिसम्बन्धिसुखान्यपि भवन्तीति गाथार्थः ॥ २५५ ।। प्रकारे पारत्रिके तिष्ठतु तावत्परिपूर्णेन, एकदिनमाविनाऽप्यव्यक्तसामायिकचरणेन परलोके राज्यादिश्रीः प्राप्यत एवेत्या:
चरणफले अन्यत्वेण वि सामा-इएण तह एगदिणपवन्नणं । संपइराया रिद्धि, पत्तो किं पुण समग्गेणं ? ॥ २५६ ॥ व्याख्या-अव्यक्तेन तथैकदिनप्रपमेनापि सामायिकेन हेतुना सम्प्रतिराजः ऋद्धि राज्यादिरूपां प्राप्तः, कि पुनः समग्रेण-पूर्णेन ?
नृपोदाहरणम् । इत्यक्षरार्थः, भावार्थः कथानकेनोच्यते
कौशाम्ब्यां दुर्भिक्षे प्रवृत्तेऽन्यदा सुहस्तिमूरिसाधूनां लोकैरनादिकं बह्वाग्रहे क्रियमाणे दीयमानं दृष्ट्वैकेन द्वारस्थेन रङ्कपुरुषेण चिन्तित'तुल्येऽपि जीवितव्येऽभ्यर्थनाशतैः स्निग्धमधुगण्येकान्तनिरीहाणां पर्यटतामेतेषां जनो ददाति, मम पुनः पापस्य प्रतिगृहं प्रार्थयमानस्याप्यमनोज्ञं रूक्षान्नमिक्षाग्रासमपि न ददाति, केवलमाक्रोशल्लिमे, तदेतान सुकृतिनः किमपि प्रार्थये' इति प्रार्थिता मुनयो दीक्षां तैरमाणि-गुरव इदं विदन्ति, ततः स पृष्टलग्नो गुर्वन्तिकमगादीक्षामयाचत, असौ शासनप्रभावको भावीति ज्ञात्वा गुरुमिर्दीक्षितः सद्भोजनेन मोजितश्च, रात्रौ गाढ विशूचिकया गुरुभिर्निर्यामितः शुद्धध्याने वर्तमानो मृतः। इतश्च पाटलिपुत्रे पुरे चाणिक्यस्थापितचन्द्रगुप्तसुतो बिन्दुसार
| ॥१७॥ स्तत्सुतोऽशोक श्रीस्तस्य सुतः कुणालस्तस्य सुतो द्रमकजीवः सम्प्रतिनामाऽमवत, स चाव्यक्तसामायिकप्रभाषेण अनार्यानपि वशीकृत्य भरतार्धाधिपो जातः। अन्यदोजयिन्यां गवाक्षस्थो जीवत्स्वामिप्रतिमावन्दनार्थमागतं श्रीहस्तिमरि नगरीराजमार्गे दृष्ट्वा जातजातिस्मृतिर्गत्ग