________________
श्रीसूत्रकृताङ्ग
चूर्णि :
।। ३७२ ।।
रायरिसिं वंदिऊण पलातो । पच्छा सो सेणियराया तं सोऊण अविम्हयं अद्दयं रायपुत्तं वंदिऊण णमंसित्ता एवं वदासी - अहो भगवं दुक्कराणि तपांसि महानुभावानि च । कथं ? 'तपसा तप्यते पापं, तप्तं च प्रविलीयते । | देवलोकविमानानि, राज्यान्यप्सरसः स्त्रियः ॥ १ ॥ विन्यस्तानि हि पुण्यानि येषां मूल्यं तपोमयं ।' ( > अथ सांदृष्टिकं तपःफलम् । ततः सेणिओ ब्रवीति, 'णणु भवत एव दुष्कराणां तपसां प्रभावादसौ वनहस्ती आयसानि | शृङ्खलबन्धनानि शस्त्रैरपि तीक्ष्णैर्दुश्छेद्यानि छित्त्वा यथेष्टं वनं प्रयात:, इत्यहो दुक्करम् ।' आर्द्रक उवाच- 'अहो | सेणिय ! ण दुक्करं वारणपासमोअणं, गयस्स मत्तस्स वणम्मि रायं । जधा उचत्तावलित्तेण तंतुणा, सुदुक्करं मे पडिहाति मोयणं ॥१॥' इत्येवमुक्त्वा भगवत्समीपं प्राप्यार्द्रकः ताणि पंच सिस्ससताणि भगवतः शिष्यतया प्रददौ । भगवानपि च तान् प्रव्राज्य तस्यैव तान् शिष्याननुज्ञातवान् ॥५४॥
(मू० ) बुद्धस्स आणाए इमं समाहिं, अस्सि सुठिच्चा तिविहेण ताती ।
तरिउं समुद्दं व महाभवोघं, आयाणवं धम्ममुदाहरेज्जासि ॥५५ ॥ त्ति बेमि । ( सूत्र ८४२ ) ॥ अद्दइज्जं समत्तं ॥
द्वितीयश्रुतस्कन्धे
षष्ठमध्ययनम्
॥ ३७२ ॥
