________________
श्रीसूत्रकृताङ्ग
चूर्णि: ॥ ३५१॥
(मू०) निग्गंथधम्मम्मि इमा समाही, अस्सि सुठिच्चा अणिहे चरेज्जा ।
द्वितीयबुद्धे मुणी सीलगुणोववेते, इच्चत्थतं पाउणती सिलोगं ॥४२॥ (सूत्र ८२९)
श्रुतस्कन्धे ०) 'णिग्गंथधम्माण ।' णिग्गंथस्स धम्म एव येषां धर्मः तेण भवंति णिग्गंथधर्माण । अथवा षष्ठणिग्गंथो भगवानेव । उक्तं हि 'गंथा अतीत अभये अणभूतेण।'( )णिग्गंथेण तुल्लो धम्मो जेसिं ते भवंति।
मध्ययनम् |णिग्गंथधर्माणः। तत्सहधर्माण इत्यर्थः । इमा इति प्रत्यक्षीकारणे । समा आधिः समाधिः मनःसमाधानमित्यर्थः । अधवा मणस्स हि इहेव समाधी भवति, द्वन्द्वाभावात्, परमसमाधी य मोक्षो, ये पुनः पचनपाचनरता आरम्भप्रवृत्ताश्च ।। तेषामनेकाग्रीभावः, कुतः समाधिः? उक्तं हि-'स्नानाद्या देहसंस्कारा:०।'( )समणे भगवं महावीरे इति खलु से भगवं महावीरे समन्तात् प्राप्नोति, मोक्षमित्यर्थः । इतरर्थः इत्यर्थता । श्लोकं च प्राप्नोति । श्लोक कथने।' श्लोको नाम श्लाघा । कथं श्लाघ्यते? इहैव तावत् उराला कित्तिवण्णसद्दसिलोगा परिवुअंति इति खलु समणे ३ ।। परत्तंमि सिद्धे बुद्धे । तधा वा 'णवि अस्थि माणुसाणं० ।' (तित्थोगालिपइन्नयं १२४७) परत्र च श्लोकं
H॥३५१॥ १. निग्गंथधम्मम्मि मूले । २. श्लाघु कथने-B | 'श्लाघृ कथने' पा.धा. स्वादि ११५ ।
