________________
श्रीसूत्रकृताङ्ग
चूर्णि:
॥ ३२३ ॥
वसंतं पुच्छिसु, मा (णे) अणगारा शाक्यदीवकाद्याः पृष्टवन्त: । 'पुच्छिसु 'त्ति । णूणं कत्थइ, सो बहुजणसमागमे | सभादिआवासे आवसितो संतो तेहिं पुच्छितव्वो अनिर्वहन्तो तद्भयान्मानं पुच्छिस्संति । अनिव्वहंतो य महाजणमज्झे लज्जावितो होसु परिभूतो अ अजाणओत्ति, 'इति' एवं ' संकमाणे' बीहमाणे इत्यर्थः । 'ण उवेति तत्थ' सुण्णघरजिण्णुज्जाणगिहेसु पंडितजणेण सुरभिगंधेसु आवासेति, आह च-'पाएण खीणदव्वा० ।' इत्यादि । सभयत्वात् न वीतरागो न च सर्वज्ञ इति । किञ्चान्यत् कत्थति दूरंपि गंतुं कथयति । काणि य गामणगराणि ण चेव गच्छति । काणि य वोलेउंपि कधेति । न च वीतरागस्य वैषम्यं युज्यते । स हि पर्जन्य इव सर्वत्र समकारी, आह च, ' 'विद्याविनयसम्पन्ने, ब्राह्मणे० ।' ( ) ||१६||
(मू०) नाकामकिच्चा ण य बालकिच्चा, रायाभिओगेण कुतो भएणं ।
वियागरेज्जा पसिणं न वावि, सकामकिच्चेणिह आरियाणं ॥ १७ ॥ ( सूत्र ८०४ )
१. अणगार - मूले। २. संकमाणो मूले। ३. विद्याविनयसम्पन्ने, ब्राह्मणे गवि हस्तिनि । शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः || १५ / ४३ ॥ - इति अध्यात्मसारे पाठः ।
द्वितीयश्रुतस्कन्धे
षष्ठमध्ययनम्
॥ ३२३ ॥
