________________
श्रीसूत्रकृताङ्ग
चूर्णि: ॥ २९१ ॥
शाक्यास्तु कल्याणमेवैकं नेच्छंति । तेषां त एवानाश्वासादयो दोषा अभिधेयाः । वयं तु 'अस्थि कल्लाणे पावे वा०।' | कथं कल्लाणं? कल्लाणफलविवागदर्शनात्, प्रत्यक्षतो हि कल्याणपापफलविपाका दृश्यन्ते। रोगितारोगितसुहितदुःखितादिषु ।
द्वितीय
श्रुतस्कन्धे | सुहविवागदुधविवागाइं एत्थ णिदरिसणं ॥२८॥
पञ्चमउक्तो दृष्टिं प्रत्यानाचार आचारश्च । अयमन्यो दृष्ट्यनाचारः, पापकानि कर्माणि करोति वेदयति चेति, अत्रैकान्तेन एस -7
मध्ययनम् (मू०) कलाणे पावए वा वि, ववहारो ण विज्जई।
जं वेरं तं न जाणंति, समणा बालपंडिया ॥२९॥ (सूत्र ७८३) (चू०) कल्लाणे पाव [उ] (ए) त्ति० ।' पुरिसे भण्णमाणे ववहारो त्ति विज्जति । तत्र [वा] (पा)व |क्षरणे'। कधं कल्लाणकारी ण भवत्येकान्तेन ? उच्यते, सातं चेत्यादि कल्लाणं । एतेसिं सेसाणि य एतेण कारणेण |
पावं, जाव सुहुमसंपराइयबंधओ सो आउमोहणिज्जवज्जाओ छ कम्मपयडीओ बंधमाणो णाणावरणिज्जअंतराइयाई | बंधति, ताओ जाओ सुभाओ प्रायेण सुहं बंधति, तधावि एकान्तेन कल्याणकारी न भवति । अथ वेदनां प्रति ॥ २९१ ॥ अणुत्तरोववातियावि किंचि अशुभं णाणावरणिज्जं वेदेति, जेण तेसिं ण सव्वं णाणावरणीज्जं खीणं । एवं
बधमाणो णाणावरणिज्य
सुह बंधति, तधावि एका
अणुत्तरोववातियावि कि
