________________
श्रीसूत्रकृताङ्ग
चूर्णिः ॥ २७७॥
द्वितीयश्रुतस्कन्धे पञ्चममध्ययनम्
येषां ते महालयाः, ताँश्च जिघांसुर्यदि कश्चित्पृच्छेत् आर्जवत्वाद् दुर्विदग्धो वा-सरिसंतेसि वेर कम्मं ते मारेमाणस्स । किं सरिसो कम्मबंधो भवतित्ति? ॥६॥ तत्थ को ववहारो? उच्यते
(मू०) एतेहिं दोहिं ठाणेहिं, ववहारो ण विज्जती।
एतेहिं दोहिं ठाणेहिं, अणायारं तु जाणए ॥७॥(सूत्र ७६१) (चू०) 'एतेहिं दोहिं ठाणेहिं ।' कथं न विद्यते ? जति भणति-सरिसो कम्मबंधो तो महालया परिचत्ता । इतरथा ते थूलत्ति काऊण अधमभीरू लोगरवभीरू य ते परिहरति खुड्डुलए य कुंथुमादि एगिदिए वहंतो ण लोए । गरहिज्जइ । सो एवं चिंतेइ खुड्डलए वा महल्लए वा सव्वत्थ समो पाणातिवातोत्ति णिस्संकितो घातेति । एतेहिं दोहिं । ठाणेहिं ववहारं समं ब्रुवता महालयाघातऽनुज्ञा, विषमं ब्रुवता खुड्डलघातानुज्ञा भवति, तेन धर्मसङ्कटमेतत्, न कश्चिज्जानानो धर्मसङ्कटमनुप्रविशेत् । अत्र दूषगणिक्षमाश्रमणशिष्या भट्टियाचार्या एवं ब्रुवते-अत्र निस्तुषमेव वाक्यमतो अवचनीयवाद इति । स तु तैरेव पुनर्विशेषितः, यथा शाक्यानां नित्यानित्यावेवेत्यवचनीयः पुद्गलः, अस्माकं तु
॥२७७॥
