________________
भाचा
११९२
प्रदो.
AAAAAAAAAA.
वर्धमानस्वामी, अबहुवादी-एकद्विव्याकरणं क्वचिनिमित्ते कृतवान् ॥७२॥७३॥
स जणेहिं तत्थ पुञ्छितु एगचरा वि एगदा रातो।
अवाहिते कसाइस्था पेहमाणे समाहिं अपडिपणे ॥७४॥ जणेहि ति स भगवानर्धत्रयोदश पक्षाधिकाः समा एकाकी विचरन् तत्र शन्यग्रहादौ व्यवस्थितः सन् जनैः-लोकः । पृष्टः, तद्यथा-को भवान् ? किमत्र स्थितः ? इत्येवं पृष्टोऽपि तूष्णींभावमभजत् , उपपत्याद्या अप्येकचरा-एकाकिन एकदाकदाचिद्वात्रावह्नि वा पप्रच्छुः, अव्याकृते च भगवता कषायितास्ते दण्डमुष्टयादिना ताडयन्ति, भगवांस्तु समाधि प्रक्षमाणो धर्मध्यानोपगतचित्तः सन् सम्यक् तितिक्षते, किम्भूतः ? अप्रतिज्ञो-नास्य वैरनिर्यातनार्थ प्रतिज्ञा विद्यते इत्यप्रतिज्ञः॥७४॥ कथं ते पप्रच्छरिति दर्शयितुमाह
अयमंतरंसि को एस्थ अहमंसि त्ति भिक्खू आहह ।
अयमुत्तमे से धम्मे तुसिणिए सकसाइए झाति ॥ ७५ ॥ 'अयमंतरंसित्ति अयमन्तः-मध्ये कोऽत्र व्यवस्थितः?, एवं सङ्केतागता दुश्चारिणः पृच्छन्ति कर्मफरादयो वा, तत्र नित्यवासिनो दुष्प्रणिहितमानसाः पृच्छन्ति, तत्र चैवं पृच्छतामेषां भगवांस्तूष्णीभावमेष भजते, क्वचिबहुतरदोषापनयनाय अल्पत्यपि, कथमित्याह-'अहमंसित्ति अहं भिक्षुरस्मीति, एवमुक्ते यदि तेऽवधारयन्ति ततस्तिष्ठत्येव, अभिप्रेतार्थव्याघातात् कषायिता एवं युः, यथा-तूर्णमस्मात्स्थानानिर्गच्छ, ततो भगवानचियत्तावग्रह इतिकृत्वा निर्गच्छत्येव, यदिवा न निर्गच्छत्येव
AIAISA
॥४५०॥
