________________
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे श्रीनेमिच
न्द्रीया सुखबोधाख्या लघुवृत्तिः ।
विंशतितमं महानिर्गन्थीयाख्यमध्ययनम्।
अनाथिनिर्ग्रन्थस्य वक्तव्यता।
॥२७॥
पोल्लेव मुट्ठी जह से असारे, अयंतिए कूडकहावणे वा। राढामणी वेरुलियप्पगासे, अमहग्घए होइ य जाणएसु ॥४२॥ कुसीललिंगं इह धारइत्ता, इसिज्झयं जीविय व्हइत्ता। असंजए संजय लप्पमाणे, विणिघायमागच्छह से चिरं पि॥४३॥ विसं पिवित्ता जह कालकूडं, हणाइ सत्थं जह कुग्गहीयं । एसेव धम्मो विसओववण्णो, हणाइ वेयाल इवाविवण्णो ॥४४॥ जे लक्खणं सुविण पउंजमाणे, निमित्तकोऊहलसंपगाढे। कुहेडविजासवदारजीवी, न गच्छई सरणं तम्मि काले ॥ ४५ ॥ तमंतमेणेव उसे असीले, सया दुही विप्परियासुवेइ। संधावई नरगतिरिक्खजोणी, मोणं विराहेत्तु असाहुरूवे ॥४६॥ उद्देसियं कीयगडं नियागं, न मुंचती किंचि अणेसणिजं । अग्गी विवा सबभक्खी भवित्ता, इओ चुए गच्छइ कटु पावं ॥ ४७ ॥ न तं अरी कंठछेत्ता करेति, जं से करे अप्पणिया दुरप्पा । से नाहिती मचुमुहं तु पत्ते, पच्छाणुतावेण दयाविहूणे ॥४८॥ निरद्विया णग्गरुई उ तस्स, जे उत्तिमढे विवजासमेति । इमे वि से नत्थि परे वि लोगे, दुहओ वि से झिज्झइ तत्थ लोए॥४९॥