________________
सगरचक्रिणो वक्तव्यता।
णेहिं पलोइया समाणा भासरासीभूया सवे वि सगरसुया । तं पेच्छिय जाओ हाहारवगम्भिणो महाकंदो। सिबिरे विमुककेसाओ भग्गवलयाओ तोडियहारलयाओ 'हा देव! हा देव!' त्ति पलवंतीओ लोलंति महीवीढे अवरोहजुबईओ। एवं | विलवमाणं संठवियं सेन्नं मंतिणा, जहा-ईइसो चेव एस असारो संसारो, अणिवारणिज्जो दिवपरिणामो, किमेत्थ बहुणा 4 | विलवणेणं ?, कजे मणो दिजइ, ण सोयणिज्जा य कुमारा, जओ बहुतित्थवंदणेणं इमस्स जिणालयस्स रक्खाकरणेणं बहुजणोवयारेण य उवज्जियसुहकम्मा, तेण दिजउ तुरियमेव पयाणयं, गच्छामो महारायसमीवं । अणुमन्नियं च मंतिवयणं सवेहि वि, दिन्नं पयाणयं, कमेण पत्ता णियपुरिसमासन्नं। सामंताऽमचेहि य मंतियं तत्थ-कहमिमं रायरायस्स कहिउँ पारीयइ-जं कुमारा सवे एक्कपए पेच्छंताण चेव दहा वयं च अक्खयदेहा समागया, लज्जाकरमेयं, ता पविसामो सधे चेव जलंतजलणं । एवं तेसिं मंतंताणं समागओ एगो दिओ, भणियं च तेण–किमेवमाउलीहूया? मुंचह विसायं, जओ-न संसारे किंचि सुहं असुहं वा अञ्चन्भुयमत्थि, भणियं च-“कालम्मि अणाईए, जीवाणं विविहकम्मवसगाणं । तं नत्थि संविहाणं, जं संसारे न संभवइ ॥१॥" अहं साहेमि राइणो इमं वइयरं । पडिवन्नं तं तेहिं । ततो सो अणाहमडयं घेत्तूण 'हा! मुट्ठो मुट्ठो' त्ति कलुणं वाहरंतो गओ रायदुवारं । निसुओ राइणा तस्स विलवणसद्दो, वाहराविओ केण मुट्ठो सि?' पुच्छिओ वुत्तंतो । तेण भणियं-देव! एस एको चेव मे सुओ अहिणा दट्ठो य इमो जाओ निजिद्रो, ता काऊण करुणं जीवावेह इमं । एयम्मि अवसरे पत्ता तत्थ मंतिसामंता, पणमिऊण उवविट्ठा अत्थाणे । णरिंदेण य आणत्तो वेजो-कुण निविसमेयं । वेजेण मुणियणरिंदसुयमरणेण भणियं-देव! जम्मि गोत्ते कुले वा कोई न मओ जइ ताओ भई आणिजइ ता जीवावेमि तीए इमं । मग्गिया दिएण भूई । जाव सहस्ससो घरे घरे जायाई बंधुमरणाई। साहियं-देव ! णत्थि वेजोवइट्ठभूईए लंभो । राइणा भणियं-जइ एवं ता किं नियपुत्तं सोएसि, सवतिहु-1
३०४०