________________
द्वादशं
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे श्रीनेमिच
न्द्रीया सुखबोधाख्या लघुवृत्तिः ।
सौत्री
॥१७९॥
| 'हन्यमानं' ताड्यमानम् , क्रुद्धान् कुमारान् 'परिनिर्वापयति' कोपाग्निविध्यापनेन शीतीकरोतीति सूत्रार्थः ॥ २०॥ सा च तान् निर्वापयन्ती तस्य माहात्म्यमतिनिःस्पृहतां चाह
हरिकेशीदेवाभिओगेण णिओइएण, दिन्ना मु रन्ना मणसा ण झाया।
याख्यणरिंददेविंदऽभिवं दिएणं, जेणामि वंता इसिणा स एसो॥ २१॥
मध्ययनम्। एसो ह सो उग्गतवो महप्पा, जितिंदिओ संजओ बंभयारी । जो मे तया णेच्छई दिजमाणी, पिउणा सयं कोसलिएण रन्ना ॥ २२॥ ..
हरिकेशमुनेः महाजसो एस महाणुभागो, घोरबओ घोरपरक्कमो अ।
वक्तव्यता। मा एयं हीलह अहीलणिजं, मा सवे तेएण भेणिद्दहिज्जा ॥ २३ ॥ व्याख्या-देवस्य अभियोगः-बलात्कारो देवाभियोगस्तेन 'नियोजितेन' व्यापारितेन "दिन्ना मु" त्ति दत्ताऽस्मि अहं|* 'राज्ञा' प्रक्रमात् कौशलिकेन, तथापि "मणस" त्ति अपेर्गम्यमानत्वात् 'मनसाऽपि' चित्तेनाऽपि 'न ध्याता' नाभिलपिता येनेति सम्बध्यते, नरेन्द्रदेवेन्द्राभिवन्दितेन, अत एव येनाऽस्मि अहं 'वान्ता' त्यक्ता 'ऋषिणा' मुनिना, स एष युष्माभिः यः कदर्थयितुमारब्धः, ततो न युक्तमेतदिति भावः॥ पुनरिममेवाएं समर्थयितुमाह-एष एव स उग्रतपाः, अत एव महात्मा जितेन्द्रियः संयतो ब्रह्मचारी च, यः "मे"त्ति मां तदा नेच्छति दीयमानां 'पित्रा' जनकेन 'स्वयम्' आत्मना न | त्वन्यप्रेषणादिना कोशलिकेन राज्ञा । तदनेन निःस्पृहत्वमुक्तम ॥ पनस्तन्माहात्म्यमाह-'महायशाः' अपरिमितकीर्तिः ॥१७९॥ | 'एषः' मुनिः 'महानुभागः' अतिशयाऽचिन्त्यशक्तिः 'घोरनतः दुर्धरमहाव्रतः 'घोरपराक्रमश्च' कषायादिरिपुजयं प्रति रौद्रसामर्थ्यः, यतोऽयमीदृक् ततो मा “एयं” 'एनं' यति हीलयत' अवधूतं पश्यत अहीलनीयम् । किमिति ?
*OXOXOXOXOXOXOXOXOXOXOXO
रेषणादिना कौशलिकन र
घोरव्रतः' दुर्धरमहा
यत अहीलनीयम् । किमिति ।
