________________
| अप्रमादार्थ वीरप्रभोरनुशासनम् ।
परिजूरइ ते सरीरयं, केसा पंडुरया हवंति ते। से घाणवले य हायई, समयं गोयम! मा पमायए ॥ २३ ॥ परिजूरइ ते सरीरयं, केसा पंडुरया हवंति ते। से जिन्भबले य हायई,समयं गोयम! मा पमायए ॥२४॥ परिजूरह ते सरीरयं, केसा पंडुरया हवंति ते । से फासबले य हायई, समयं गोयम! मा पमायए ॥ २५॥ परिजूरइ ते सरीरयं, केसा पंडुरया हवंति ते।
से सच्चबले य हायई, समयं गोयम! मा पमायए ॥ २६॥ व्याख्या-परिजीर्यति' सर्वप्रकारां वयोहानिमनुभवति 'ते' तव शरीरमेव जरादिभिरभिभूयमानतया अनुकम्पनीयमिति शरीरकं, यतः 'केशाः शिरसिजाः पाण्डुरा एव पाण्डुरकाः पूर्व जननयनमनोहारिणोऽत्यन्तकृष्णाः सन्तः शुक्लीभवन्ति ते, पुनः ते-शब्दोपादानं भिन्नवाक्यत्वात् । तथा 'से' इति तद् यत् पूर्वमासीत् श्रोत्रयोः-कर्णयोः बलंदूरादिशब्दश्रवणसामर्थ्य श्रोत्रबलं 'चः' समुच्चये 'हीयते' जरातः क्षयमपैति, अतः शरीरसामर्थ्यस्यास्थिरत्वात् समयमपि
गौतम ! मा प्रमादीः । एवं सूत्रपञ्चकमपि ज्ञातव्यम् । तथा 'सर्वबलमिति सर्वेषां करचरणाद्यवयवानां स्वसामर्थ्यम् । X|उक्तञ्च-गानं सङ्कचितं गतिर्विगलिता दन्ताश्च नाशं गता, दृष्टिभ्रंश्यति रूपमेव हसते वक्त्रं च लालायते । वाक्यं
नैव करोति बान्धवजनः पत्नी न शुश्रूषते, धिक्कष्टं जरयाऽभिभूतपुरुषं पुत्रोऽप्यवज्ञायते ॥ १॥” इति सूत्रपदार्थः ।। २१-२२-२३-२४-२५-२६ ॥ जरातः शरीराशक्तिरुक्ता, सम्प्रति रोगतस्तामाह
OXOXOXOXOXOXXXXXX
उ०अ०२८
