________________
तृतीयं
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे श्रीनैमिचन्द्रीयवृत्तिः ॥६२॥
सरणं । मूलदेवेण निरूवियाई पासाई, जाव दिहँ निसियाऽसिहत्थेहिं वेढियमत्ताणयं मणूसेहिं । चिंतियं च-नाहमेएसिं उवरामि, कायधं च मए वयरनिजायणं, निराउहो संपयं, ता न पोरसस्सावसरो त्ति' चिंतिय भणियं-जं ते रोयइ चतुरङ्गीयातं करेहि । अयलेण चिंतियं-उत्तमपुरिसो कोई एसो आगिईए चेव नज्जइ, सुलभाणि य संसारे महापुरिसाण वसणाई। ध्ययनम् । भणियं च-'को एत्थ सया सुहिओ?, कस्स व लच्छी थिराइं पेम्माइं। कस्स व न होइ खलियं?, भण को वि ण खंडिओ
खमे विहिणा?॥१॥ भणिओ मूलदेवो-भो ! एवं विहावत्थागओ मुक्को संपयं तुम, ममं पि विहिवसेण कयाइ वसण
दृष्टान्तः। पत्तस्स एवं चेव करेजह । तओ विमणदुम्मणो निग्गओ नयराओ मूलदेवो 'पेच्छ, कहं एएण छलिओ ?' ति चिंतियं । तो हाओ सरोवरे, कया पाणवत्ती, चिंतियं च-गच्छामो विदेसं, तत्थ गंतूण करेमि किं पि इमस्स पडिविप्पिउवायं । पहिओ वेन्नायडस्स सम्मुहं । गामनगराइमज्झेण वञ्चतो पत्तो दुवालसजोयणपमाणाए अडवीए मुहं । चिंतियं च तत्थ-जइ कोइ वचंतो वायासाहेज्जो वि दुइओ लब्भइ ता सुहं चेव छिज्जए अडवी । जाव थेववेलाए आगओ विसिट्ठाकारदसणीओ संबलथइयासणाहो टक्कबभणो, पुच्छिओ य सो-भट्ट ! के दूरे गंतवं ? । तेण भणियं-अत्थि अडवीए परओ वीरनिहाणं नाम थाम, तं गमिस्सामि, तुमं पुण कत्थ पत्थिओ ? । इयरेण भणियं-वेन्नायडं । भट्टेण भणियं|ता एह गच्छम्ह । तओ पयट्टा दो वि । मज्झण्हसमए वञ्चंतेहिं दिढे सरोवरं । टकेण भणियं-भो ! वीसमामो खण-II | मेगं ति । गया उद्गसमीवं । धोया हत्थपाया । गओ मूलदेवो पालिसंठियरुक्खच्छायं । टक्केण छोडिया संबलथइया,
H ॥६२॥ गहिया वट्टयम्मि सत्तुया । ते जलेण ओलित्ता लग्गओ खाइउं । मूलदेवेण चिंतियं-एरिसा चेव बंभणजाई भुक्खापहाणा हवइ, ता पच्छा मे दाही । भट्टो वि भुंजित्ता बंधिऊण थइयं पयट्टो । मूलदेवो वि 'नूणं अवरण्हे दाहि' त्ति चिंतितो अणुपयट्टो । तत्थ वि तहेव भुत्तं, न दिन्नं तस्स । 'कल्लं दाहि' ति आसाए गच्छइ एसो । वचंताण य आगया