________________
मग्गिओ य चोल्लगकरो-जहा देव! पढमं तुम्ह घरे भुंजिस्सं, तओ तुह चउसट्ठीए भारियासाहस्सीणं, बत्तीसाए महाययसहस्साणं, पुणो सामंत-मंति-महंतग-पुरोहिया-ऽऽरक्खमाईणं, तओ एत्थ नयर सिटि-सत्थवाह-माण-वणिय-कोडुंबियमा| ईण, एवं सबनगर-गामागराइसु जाव सबभरहे, तम्मि निट्ठिए पुणो वि तुम्ह गेहि त्ति । राइणा ईसिं हसिऊण भणियंभो ! किमेइणा विडंबणापाएण तुच्छमग्गणेण ?, देसं भंडारं च देमि, तो सुहं छत्तछायाए हथिखंधवरगओ हिंडिहिसि । सो भणइ-किं मम एद्दहमहंतेण परिग्गहेणं ?, एत्तिएण चेव मे संतोसो। तओ 'जो जत्तियस्स अत्थस्स, भायणं तस्स तत्तियं होइ । बुढे वि दोणमेहे, न डुंगरे पाणियं ठाइ ॥ १॥ इइ चिंतिऊण पडिवनं राइणा । भुत्तो पढमदिवसे राइणो गिहे, दिन्नं दीणारजुवलयं च । एवं परिवाडीए आढत्तो भुंजिउं । तम्मि य पुरे अणेगाओ कुलकोडीओ, तस्स वि अंतं न जाहि त्ति किं पुण भरहस्स? । अवि य सो देवयाणुभावेण वच्चेजा, न य मणुयत्तणाओ भट्ठो अकयधम्मो माणुसत्तणं लहइ त्ति ॥१॥ | 'पासग' त्ति चाणको-गोल्लविसए चणयगामो, तत्थ चणगो माहणो सो य सावओ। तस्स घरे साहू ठिया । पुत्तो से जाओ सह दाढाहिं । साहूणं पाएसु पाडिओ। कहियं च-राया भविस्सइ त्ति । 'मा दोग्गइं जाइस्सइ' त्ति दंता घट्टा । पुणो वि आयरियाण कहियं-किं किजउ ? । एताहे वि बिंबंतरिओ राया भविस्सइ । उम्मुक्कबाल|भावेण चोद्दस विज्जाठाणाणि आगमियाणि-अंगाई चउरो वेया, मीमांसा नायवित्थरो । पुराणं धम्मसत्थं च, ठाणा चोइस आहिया ॥१॥ सिक्खा वागरणं चेव, निरुत्तं छंद जोइसं । कप्पो य अवरो होइ, छच्च अंगा विआहिया ॥२॥ सो सावओ संतुट्ठो। एगाओ दरिदभद्दमाहणकुलाओ भज्जा परिणीया । अन्नया भाइविवाहे सा माइघरं गया । तीसे य भगिणीओ अन्नेसिं खैद्धादाणियाण दिनाओ। ताओ अलंकियविभूसियाओ आगयाओ। सबो परि
१ धनान्येभ्यः।