________________
वायना भाव्यम् । वणस्सई अक्खो बितिचउ संपातिमा पाणा पडंति, पंचिंदियाणवि वरत्ता घस्सति । एवं संजोएण निप्फन्नो लेवो, इदानीं तस्य प्ररूपणा कर्त्तव्या।
अवकालिअलेवं भणंति लेवेसणा नवि अ दिट्ठा । ते वत्तव्वा लेयो दिट्ठो तेलुकदंसीहिं ॥ ३७२॥ पर आह-अर्वाकालिकं लेप केचन प्रतिपादयन्ति, सदोषत्वाल्लेपस्य, तथा लेपैषणा च समये न क्वचिद् दृष्टा, यतो। द्विविधैव एषणा प्रतिपादिता-वस्त्रैषणा पात्रैषणा च, ततश्चायमाक्कालिको यतो न युक्त्या घटते नापि समये दृष्ट इति । एवमुक्ते आहाचार्यः-'ते वत्तवा' त एवं भणनीयाः-इदं वक्तव्याः, यदुत लेपो दृष्टस्त्रलोक्यदर्शिभिः-जिनैः, एततक्तं भवति-पात्रैषणां प्रतिपादयता लेपैषणा उक्तैव द्रष्टव्या, अन्यथा तद्व्यतिरेकेण पात्रग्रहणानुपपत्तेः, पात्रं हि लेपादिसंस्कृतमेवोपयोगभाग् भवति नान्यथेति । इदानीमेतामेव गाथां भाष्यकारो व्याख्यानयतिआयापवयणसंजमउवघाओदीसईजओतिविहो।तम्हा वदंति केई न लेवगहणं जिणा चिंति ॥१९२॥ (भा) __ पर आह-आत्मप्रवचनसंयमोपघातो दृश्यते यतस्त्रिविधस्तस्माद्वदन्ति केचन न लेपग्रहणं जिना ब्रुवते । इदानीं पर है एवात्मोपघातादि दर्शयन्नाह- . रहपडणउत्तिमंगाइभंजणं घट्टणे य करघाओ। अह आयविराहणया जक्खुल्लिहणे पवयणंमि ॥१९३ ॥ (भा०)
तस्य साधोर्लेपं गृहृतो दुःस्थितस्य पतनेनोत्तमाङ्गादिभङ्गो भवति, घट्टने च-चलने सति रथस्य करस्य-हस्तस्य घातो भवति-संपीडनं भवतीत्यर्थः, अथैषाऽऽत्मविराधनोक्ता, इदानी प्रवचनोपघातं प्रदर्शयन्नाह-'जक्खुल्लिहणे पवयणमि
ASACCUSACOCALSAX
