________________
उत्तराध्य
पनसूत्रम् ॥५०॥
All
मूलम्-वायणा १ पुच्छणा २ चेव तहेव परिअट्टणा ३। अणुप्पेहा ४ धम्मकहा ५, सज्झायो पंचहा भवे अध्य० ३० व्याख्या-वाचनादिभेदाः प्राग्व्याख्याताः ॥३४॥ ध्यानमाह
॥५०॥ मूलम-अट्टरुहाणि वज्जित्ता, झाएज्जा सुसमाहिओ । धम्मसुक्काई झाणाई, झाणं तं तु बुहा वए ॥३५ का
व्याख्या-ऋतं--दुःखं तत्र भवमात्तं, रुद्रस्य-प्राणिवधादिपरिणतस्येदं कर्म रौद्र, आत्तं च रौद्रं च आरौद्रे वर्जयित्वा ध्यायेत्सुसमाहितः। किमित्याह-धर्मात् क्षमादिदशभेदादनपेतं धयं, शुचं शोकं क्लमयति निरस्यतीति शुक्ल, अनयोर्द्वन्द्वस्ततो धर्म्यशुक्ले ध्याने | स्थिराध्यवसायरूपे, 'ध्यान' ध्यानाख्यं तपः तत्तु तदेव बुधा वदन्ति ॥३५॥ व्युत्सर्गमाहमूलम्-सयणासण ठाणे वा, जे उ भिक्खू न वावरे । कायस्स विउस्सग्गो, छट्टो सो परिकित्तिओ॥३६॥
व्याख्या-शयने-त्वग्वतने, आसने-उपवेशने, स्थाने-वीरासनादौ, वा विकल्पे, प्रत्येकं योज्यः, स्वसामर्थ्यापेक्षया स्थित इति गम्यते, यस्तु भिक्षन "वावरेति। 'व्याप्रीयते' न चलनादिक्रियां विधत्ते यत्तदोर्नित्याभिसम्बन्धात् तस्य भिक्षोः कायस्य देहस्य व्युत्सर्गश्चेष्टां प्रति त्यागरूपो यः षष्ठं तत्प्रक्रमादभ्यन्तरतपः परिकीर्तितं । शेषव्युत्सर्गोपलक्षणं चैतदनेकविधत्वात्तस्य । यदुक्तं-"दव्वे भावे अतहा दुविहुस्सग्गो चउबिहो दव्वे । गणदेहोवहिभत्ते, भावे कोहाइचाश्रोत्ति ॥” इति सूत्रपट्कार्थः अथाध्ययनार्थमुपसंहरस्तपस एव फलमाहमूलम-एअं तवं तु दुविहं, जे सम्म आयरे मुणी । से खिप्पं सव्वसंसारा, विप्पमुच्चइ पंडिएत्ति बेमि ॥. __ व्याख्या-सष्टम् ॥३७॥
VEEEEEEEEEEEEE)
<eܟܟܦܡܦܕܟܕܟܟܬܒ
