________________
उचराध्ययनसूत्रम् ॥२२८॥
अध्य०२५ ॥२२॥
दिना यापनार्थ वा आत्मन इति गम्यं । किमर्थ तह-त्याह-तेषां याचिकानां विमोक्षणार्थ इदं वचनमब्रवीत् ॥१०॥ किं तदित्याह
नापि नैव जानासि वेदानां मुखमिव मुखं वेदमुखं, यद्वेदेषु प्रधानं । 'नापि' नैव यज्ञानां यन् 'मुखम् ' उपायः। नक्षत्राणां 'मुखं' का प्रधानं यच, यच्च धर्माणां वा मुखमुपायः । अनेन तस्य वेदयज्ञज्योतिर्द्धानभिज्ञत्वमुक्तम् ॥११॥ अथ पात्राविज्ञत्वमाह-स्पष्टमेतत् ।
॥१२॥ एवं मुनिनोक्तः स किं चकारेत्याहमूलम्-तस्सक्खेवपमुक्खं च, अचयंतो तहिं दिओ। सपरिसो पंजली होउं, पुच्छई तं महामुणिं ॥१३॥
वेआणं च मुहं ब्रूहि, बूहि जण्णाण जं मुहं । नक्खताण मुहं ब्रूहि, ब्रूहि धम्माण जं मुहं १४
जे समत्था समुद्धतु, परं अप्पाणमेव य । एयं मे संसयं सव्वं, साहू कहसु पुच्छिओ ॥ १५ ॥ व्या०-'तस्य' यतेः 'आक्षेपस्य' प्रश्नस्य 'प्रमोतः' प्रतिवचनं, चः पूरणे, दातुमिति शेषः "अचयंतोत्ति" अशक्नुवन् 'तस्मिन्' यज्ञे द्विजः सपर्षत्सभान्वितः प्राञ्जलिभूत्वा पृच्छति तं महामुनिम् ॥ १३॥ किमित्याह-[सष्टे नवरम् ] "संसयंति" संशयविषयं वेदमुखादीति सूत्रदशकार्थः ॥ १४ ॥ १५ ॥ मुनिराहमूलम्-अग्निहोत्तमुहा वेआ, जगणट्ठी वेअसां मुहं । नक्खताण मुहं चंदो, धम्माण कासवो मुहं ॥१६॥
जहा चंद गहाईआ, चिट्ठति पंजलीउडा । वंदमाणा नमसंता, उत्तमं मणहारिणो ॥ १७ ॥ भजाणगा जगणवाई, विजामाहणसंपया । गूढा सज्झायतवसा, भासछन्ना इवऽग्गिणो १८
COVEveeveeveeveeveeveeveeeeeeeees
