________________
उचराध्य
यनसूत्रम् ॥१८॥
अध्य०२३ ॥१८॥
NEGVEVEEEEVEEVEEVEGEEVEEVEEVAvec
॥७॥ व्रताय स्पृहयन्नन्त-विषयेभ्यः पराङ मुखः ॥ बभूव मरुभूतिस्तु,, धर्मकर्मरतो भृशम् ॥ ८॥ रमणीयाकृति तस्य, रमणीं नवयौवनाम् ॥ दृष्ट्वा वसुन्धरां क्षोभ, बभाज कमठोऽन्यदा ॥ ६ ॥ ततः स तां प्रकृत्याऽपि, परस्त्रीलम्पटो विटः॥ आलापयत्प्रियालांपै--मन्मथद्मदोहदैः॥१०॥ तां चेत्यूचे स्मरव्याधि-लुप्तलज्जाविलोचनः॥ भोगान् विना मुधा मुग्धे !, वयः किं गमयस्यदः? ॥११॥ निःसत्त्वः सेवते न त्वां, यदि मूढो ममानुजः ॥ तत्किं तेन मया साकं, रमस्व त्वं मनोरमे ! ॥ १२ ॥ तेनैवमुदिता स्वांके, सादरं विनिवेशिता ॥ भोगेच्छुः पूर्वमप्युच्चैः, प्रपेदे तद्वसुन्धरा! ॥१३॥ ततो विवेकं मर्यादा, त्रपां चावगणय्य तौ ॥ सेवेते स्म रहो नित्यं, पशुकल्पौ पशुक्रियाम् ! ॥ १४ ॥ कथञ्चित्तच्च विज्ञाय, वरुणा कमठाङ्गना ॥ असूयाविवशा सर्व-मुवाच मरुभूतये ॥१॥ असम्भाव्यमदोऽप्रेक्ष्य, स्वयं प्रत्येति कः सुधीः ॥ ध्यायनिति ततोऽगच्छ-न्मरुभूतिरुपाग्रजम् ॥ १६ ॥ यामि ग्रामान्तरं भ्रात-रित्युदीर्य बहिर्ययौ ॥ कृत्वा वेषान्तरं चाभू-ज्जन्मकार्पटिकोपमः ॥ १७॥ नक्तं चोपेत्य कमठ-मित्यूचे भाषयाऽन्यया ॥ शीतत्राणक्षम देहि. स्थानं दूराध्वगाय मे ॥ १८ ॥ अज्ञातपरमार्थस्तं, कमठोऽप्येवमब्रवीत् ।। भोः कार्पटिक ! तिष्ठ त्व-मिहगर्भगृहान्तिके ॥ १६ ॥ मरुभूतिस्ततस्तत्र, सुष्वापालीकनिद्रया ॥ कामं कामान्धयोद्रष्टु-कामो दुश्चेष्टितं तयोः ॥ २० ॥ मरुभूतिगतोऽस्तीति, निश्शंकं रममाणयोः ॥ वसुन्धराकमठयो-स्तमन्यायं ददर्श च ॥ २१ ॥ अक्षमोऽपि स तद्दष्टु, भीरुलोकापवादतः ॥ चकार न प्रतीकारं, निरगाच्च ततो द्रुतम् ॥ २२॥ गत्वा चोवाच तत्सर्व-मरविन्दमहाभुजे ॥ क्षमापोऽप्यादिक्षदारक्षां-स्तन्निर्वासयितुं पुरात् ॥ २३ ॥ तेऽपि गर्दभमारोप्य, रसद्विरसडिण्डिमम् ।। शरावजीर्णपत्रद्धा-मालामालितकन्धरम् ।। २४ ॥ उच्चैरुद्घोषिताकार्य, रक्षामूत्रविलेपनम् ॥ कमठ भ्रमयित्वान्त-नगरं निरवासयत् ! ॥२५॥ [युग्मम् ] एवं विडम्बितो जात-वैराग्यो विपिनं गतः॥ कमठस्तापसीभूया-रेमे बाल
eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
