________________
ASOLOSHIRTSONRASIG
कोऽपि स्थविरः स्थविरा वा साक्षी भवति तदा स्थातुं कल्पते, तथा एकाकित्वं च साधोः संघाटिके उपो-16 षितेऽसुखिते वा कारणाद्भवति, अन्यथा हि उत्सर्गतः साधुरात्मनः द्वितीयः साध्व्यस्तु त्र्यादयो विहरन्ति ॥३९॥ वासावासं इत्यादितः न भुंजिज्जा इति यावत्सूत्रद्वयं, तत्र अपरिण्णएणं इत्यादि- त्वं में
कप्पइ एगओ चिद्वित्तए। एवं चेव निग्गंथीए अगारिस्स य भाणियत्वं ॥ ३९॥ वासावासं पनो कप्पइ निग्गंथाण वा निग्गंथीण वा अपरिण्णए णं अपरिग्णयस्स
अट्ठाए असणं वा ४ जाव पडिगाहित्तए॥ ४० ॥ से किमाहु भंते ! इच्छा परो मम योग्यं अशनं आनयेः इति अपरिज्ञप्तेन अज्ञापितेन साधुना, अहं तव योग्यं अशनादि आनेष्ये इत्यपरिज्ञप्तस्य अज्ञापितस्य साधोः अट्टाएत्ति अर्थाय कृते अशनादि परिग्रहीतुं न कल्पते॥४०॥अत्र शिष्यः पृच्छति से किमाहु भंतेत्ति तत्कुतो भदंत ! गुरुराह-'इच्छेत्यादि”–इच्छा चेदस्ति तदा परो यदर्थ आ
