________________
कल्पसूत्र.
पंचमः
सबोधि
क्षण:
॥१५४॥
॥
५॥
मियंकसिद्धत्थजच्चखत्तियसुएसिणं तुमं जाया! जच्चखत्तियाणीए तिसलाए सुएसिणं तुमं जाया! हूँ देविंदनरिंदपहियकित्तीसि णं तुमं जाया ! एत्थ सिग्यं चंकमिअवं, गुरुअं आलंबेअवं, असिधार महत्वयं चरियवं जाया ! परक्कमियत्वं जाया! अस्सि चणं अट्टे नो पमाएअवं” इत्यादि उक्त्वा । वंदित्वा नमस्कृत्य च एकतोऽपक्रामति, ततश्च भगवानेकया मुष्ट्या कूर्च, चतसृभिस्तु ताभिः |
ओमुइत्ता सयमेव पंचमुद्रियं लोयं करेइ, करित्ता छटेणं भत्तेणं अपाणएणं
हत्थुत्तराहिं णक्खत्तेणं जोगमुवागएणं एगं देवदूसमादाय एगे अबीए | शिरोजान्, एवं स्वयमेव पंचमुट्ठियं पंचमौष्टिकं लोचं करोति, तथा कृत्वा च षष्ठेन भक्तेन अपानकेन उत्तरफल्गुन्या चंद्रयोगे सति एगंदेवदूसं शक्रेण वामस्कंधे स्थापितं एकं देवदूष्यं । आदाय एगे एको रागद्वेषसहायविरहात् अबीए अद्वितीयो, यथा हि ऋषभश्चतुःसहस्या राज्ञां, मल्लिपाझे त्रिभित्रिभिः शतैः, वासुपूज्यः षट्शत्या, शेषाश्च सहस्त्रेण सह प्रव्रजितास्तथा एको
॥१५४॥