________________
कुमार-16षधीः कुर्वे । यथाहं युष्मदीप्सितं ॥२४४॥ सत्पात्रविद्यान्यासेन । समाहितमनास्ततः॥साधयामि परं लोकं । भवत्कृतांतिपालच०
मक्रियः ॥ २४५॥ ततस्तौ हृषितौ ग्रामा-धीश्वरेण सुखासनं ॥ तद्वाहकांश्च प्रगुणी-कार्य रात्री निदद्रतुः ॥ २४६॥ क्षणं सुप्तोत्थितौ तौ स्वं । रैवतादिशिरःस्थितं ॥ समालोक्य परं चित्रं । वहतः स्म हृदंतरे ॥ २४७॥क स ग्रामः व तद्धाम । क स वृद्धतपोधनः ॥ क्वावां क्व चोजयंतोऽयं । किमेतत्सर्वमद्भुतं ॥ २४८॥ ध्यायंताविति तौ साधू । काचिद्देवी तदावदत् ॥ खंडितोइंडमार्तड-रोचिर्मडलमंडिता ॥२४९॥ कलासु लालसं चित्तं । वीक्ष्य वां तत्प्रदित्सया ॥ प्राप्तास्म्यहं भवद्भाग्यैः । कृष्टा शासनदेवता ॥ २५०॥ प्रपंचोऽयं समस्तोऽपि । वृद्धसाध्वागमादिकः ॥ चक्रे मयैव युवयो-रत्रानयनवांछया ॥ २५१ ॥ इदं किल महातीर्थ । श्रीनेम्येतस्य नायकः ॥ अत्रौषधानि दिव्यानि । मंत्राश्चातिफलावहाः ॥ २५२॥ इत्युक्त्वा सा नृपाकृष्टि-देवाकृष्टिपटीयसः॥ मंत्रान् पठितसंसिद्धां-स्ताभ्यां तुष्टा व्यशिक्षणत्॥ | ॥२५३॥ सद्यः प्रत्ययकारीणि । वश्यादावौषधान्यपि ॥ भ्रामं भ्रामं गिरेः शृंगे । देवी तौ पर्यचीचयत् ॥ २५४ ॥ मास्म || | विस्मरतामेतौ । मंत्राद्यमिति सा मुनी ॥ कमंडलु करे कृत्वा । सुधापानार्थमार्थयत् ॥२५५॥ न सुधापानमप्य« । रात्रा
विति विविक्तधीः ॥ नैषीदेवेंद्रसूरिस्त-दहो सस्पृहता ते ॥२५६॥ उत्सर्ग चापवादं च । विचार्य चतुराशयः॥ अकुंठोत्कं. Fठया कंठम् । सोमचंद्रस्तु तां पपौ ॥२५७॥ सोमचंद्रः सुधापानात् । तत्सर्वं स्मृतवान् हदि ॥ तद्विनान्यस्तुन तथा ।मति
र्भाग्यानुसारिणी ॥२५८॥ ततस्तौ तीर्थनमनात् । कृतार्थों सैव देवता ॥ निशाशेषे समुत्पाव्य । मुमोच गुरुसन्निधौ ॥२५९॥ |अत्याश्चर्यकरं प्रात-श्चरित्रं तन्निवेद्य तौ ॥ स्वगुरू संघमप्युच्चै-श्वक्रतुः प्रमदास्पदं ॥२६० ॥ सोमचंद्र गुरुरथ ।
GURUKUMAR
रे कृत्वा । सुधापान चापवादं च वातद्विनान्यस्तु न तथा
॥
