________________
Pो ध्यात्वेति वेधा धूर्व, विहिताष्टाहिकास्वर्ण-ध्वजाप
KAMALSOGANSARDAMOM
इह लोकेऽपि यत्पुण्यैः, स्फुरेनिंद्रपदं नृणाम् ॥ ३३३ ॥राश्यो भोपलव्याद्या, लीला नृपसुताऽपि च । उद्यापनाद्यैः सत्कत्यैः, स्वश्रियं तीर्थगां व्यधुः॥ ३३४ ॥ क्षीमस्वर्णमणीहेम-हस्त्याद्यैर्याचकत्रजम् । जीवयंतं नृपं प्रेक्ष्य, विपश्चित कश्चिदूचिवान् ॥ ३३५ ॥
नष्टास्तेऽर्थिभियेव कल्पतरवो नायांति पार्श्व नृणां, मानेनेव सुरा रुषेव न वशाः स्वर्णादिसंसिद्धयः । लोकः सैष कथं से भविष्यति कलौ ध्यात्वेति वेधा ध्रुवं, तत्स्थाने विदधे भवंतमधुना चौलुक्यभूमीधव! ॥ ३३६ ॥ (शार्दूल.) विहिताष्टाह्निकास्वर्ण-ध्वजारोपादिसक्रियः । वंदित्वाऽऽदीश्वरं भूपो, जगादैवं कृतांजलिः ॥३३७॥ स्वामिन् ! ये व्यंगलन् घना-स्त्वदुपास्तिविनाकृताः। सपाकुर्वते ते मां, करच्युतसुवर्णवत् ॥३३८॥ विषार्त इव पीयूषं, गदात इव चौषधम् । भवार्तस्त्वामहं प्राप्य, प्रीति प्राप्तोऽस्मि संप्रति ॥३३९॥ सार्वभौमोऽपि मा भूवं, त्वदर्शनपराङ्मुखः । त्वदर्शनपरः स्यां तु, त्वच्चैत्ये विहगोऽप्यहम् ॥ ३४०॥ देवोऽहन गुरुरग्रणीतभृतां धर्मः कृपांभोनिधि-लोकान्यकरणी रमा परहितव्यापारपारीणता । उच्चैः सज्जनसंगमो गुणरतिश्चाध्यात्मनिष्णातता, स्वामिन् ! मे त्वदनुग्रहात् प्रतिभवं भूयासुरेतेऽनिशम् |॥ ३४१॥ (शार्दूल०) इत्याद्यर्थयमानं तं, पार्थिव प्रेक्ष्य देवतः। नेदिष्ठश्चारणः कश्चि-दुचितं प्रोचिवानिति ॥३४२॥ यो ददात्येकपुष्पेण, नरामरशिवश्रियः। तस्य श्रीआदिदेवस्य, कटरे किंचिदार्जवम् ॥ ३४३ ॥ पुनः पुनः पठेत्युक्ते, श्लोकेऽस्मिन् पठिते सति । वारान् नव ददौ तस्मै, नवलक्षी मुदा नृपः॥३४४॥ पंचशक्रस्तवैर्देवान् , वंदित्वाऽऽनंदमं | १ इति नान्नी. २ खर्ण-धनम्. ३ लोकोऽयं स, प्र०.४ अगमन्. ५ “सुपूसुपा" इतिसमासः. ६ अत्यन्तव्यथनं कुर्वन्तीत्यर्थः. ७ संसारात् पीडितः. ८ धूर्यता.
विदित्वाऽऽदीश्वरं भूपो, जगा ॥ विषार्त इव पीयूषं, गदान कुर्वते ते मां, करच्युतभामोऽपि मा भूवं, त्वदर्श
