________________
प्रयाणैरनवच्छिन्न-र्गिमुल्लंघयन्नृपः । निवेशमिव लक्ष्मीणां, प्राप देशं विरोधिनः ॥ २६३ ॥ चौलुक्यकटकैर्देशः, कृतः शिवशंवदः । निर्माथवत् पलाय्य द्राग, ब्रजति स्म यतस्ततः ॥२६४॥ ग्रामान सपादलक्षीया-नाक्रमन् विक्रमाधिकः । शाकंभरीपुरीपार्थे, तस्थिवान् गूर्जरेश्वरः ॥२६५ ॥ प्रकाशकं निजस्फूर्तेः, काव्यमेकं करोदरे । दत्त्वा प्रैषीच्च वापूतं, दतं शत्रुनृपं प्रति ॥२६६ ॥ सर्वस्वमिव विस्फूर्ते-श्चाहुमाननृपास्पदम् । सोऽधिगम्य जगादेवं, ध्वानयन्निव तत्सदैः
२६७ ॥ उइंडांतकदंडचंडिमचितः कल्पांतकालानल-ज्वालागर्वमुषो विषोग्र जगफूत्कारसारढुंहः । व्याधामोद्धेत धामनाम (१) निपुणा दोःकांडकंडूतयो, यस्यारीन् युधि निदलंति 'मुशलाः शालीनिवोदूखले ॥२६८॥ (शार्दूल.) यस्मिन् | दिग्विजयोद्युक्ते, चलद्बलरजःकणाः।शिरश्चूडामणीयंते, महतामपि भूभृताम् ॥२६९॥ सेवाहेवाकिनो यस्य, नरदेवा दिवानिशम् । स्वमौली लालयंत्याज्ञा, 'वप्नुस्खनुरुहा इव' ॥२७०॥ स चौलुक्यप्रभुर्भग्नी–प्रतिज्ञापूर्तिहेतवे । अत्रायातो भवद्योग्य, काव्यमेतत् प्रजिग्धिवान् (प्रजिध्मिवान् )॥ २७१ ॥ उक्त्वेति स ददौ काव्य-मुपदामिव भूभुजे । अमात्यस्तन्निदिष्टोऽथ, वाचयामासिवानिति ॥ २७२ ॥ रेरे भेक! गलद्विवेक! कटुकं किं रारटीष्युत्कटो ?, गत्वैव कचनापि कूपकुहरे त्वं तिष्ठ निर्जीववत् । सर्पोऽयं स्वमुखप्रसृत्वरविषज्वालाकरालो महान् , जिह्वालस्तव कालवत्कवलनाकांक्षी यदाजग्मिवान् । |॥२७॥ (शार्दूल०) दूतवाक्यं तदाकर्ण्य, काव्यभावं विभाव्य च । अवज्ञया हसन्नों-राजो व्याहरति स्म तम् ॥२७४॥18 | १ असंकुचितैः-महद्भिरित्यर्थः २ स्थानमिव, ३ निजपराक्रमस्य. ४ वाचा पूतः-संस्कृतस्तम् , वाक् पूता वा यस्य स तम्. ५ सभाम्. ६ प्राप्य, ७ तत्सभाम् प्रचंडयमदंडोनवव्याप्ताः ९ फणभृत्-प्र. १० ग्रहः-प्र. ११ व्याधामः-वजः, १२ माद्धत्त, प्र.
SESSRESASSASSERRXA16*
x
