________________
सर्ग.४
कुमार
बलपाथोधिः, कस्य क्षोभाय नाभवत् ॥ २१६ ॥ अभिरामं प्रतिग्राम, ग्रामणीभक्तिवैभवम् । स्वीकुर्वन् प्राप चौलुक्यः, पालच० क्रमाञ्चन्द्रावतीं पुरीम् ॥ २१७ ॥ तत्र विक्रमसिंहोऽस्ति, नाम्ना धाम्ना च ठक्कुरः। महाधरतया ख्यात-श्चौलुक्यस्यैव
|| सेवकः ॥ २१८ ॥ नृपस्यास्यैव सेवार्थ, यातायातेन पत्तने । रंभाग सगर्भागः, सपाक् खिन्नोऽभवत्तमाम् ॥ २१९॥ ॥७२॥
ततश्चौलुक्यमालोक्य, प्राप्तं चन्द्रावतीपतिः । तद्बोहाय स्वसामंतान , मेलयित्वेत्यमंत्रयत् ॥२२०॥ असौ जटाधरः पूर्व, मिक्षित्वा निखिलामिलाम् । केनापि दैवयोगेन, जज्ञेऽस्माकमधीश्वरः ॥ २२१॥ मूर्खवन्न विशेषज्ञो, बद्धमुष्टिः परासुवत् । अहंमन्य इव स्तब्धः, क्वाऽपि पृच्छति नैष नः ॥२२२॥ तदेतस्य नमस्याऽपि, शोच्या सेवाऽस्तु दूरतः। न हि श्मशानशुलस्य, शक्रस्तंभार्चनोचिता ॥ २२३ ॥ क्वाऽयं भिक्षाचरः शश्वत् , व वयं राजसूनवः । विडम्बनं ततोऽनेन, पत्याऽस्माकं न मंडनम् ॥ २२४ ॥ उपलस्यापि कस्यापि, वरं नम्रीकृतं शिरः । अप्राज्ञस्याकृतज्ञस्य, न त्वेतस्य पशोः पुरः॥ २२५ ॥ निहत्य तैदमुं मुग्धं, चौलुक्यः कश्चनापरः। राज्ये निवेश्यते यूयं, मन्यध्वं चेदिदं वचः॥ २२६ ॥ कर्णप्रविष्टा इव तद्वाचः ता मूर्धधूननात् । दूरयन्त इवारुच्या, सामन्तास्तं बभाषिरे ॥ २२७ ॥ किमेतत्प्रोच्यते शोच्यं ?, स्वामिन्ने तत्तवोचितम् । न हि पीयूषरश्मेः स्यात्, कदाचिद्विषवर्षणम् ॥ २२८ ॥ न कश्चिदाचरत्पूर्व, स्वामिद्रोहं भवत्कुले । तमिदानी वितन्वंस्त्वं, तत्कलंकयिता खलु ॥ २२९ ॥ त्वत्तुल्या अपि चेत्कुल्याः, स्वाकुल्याजलनिर्मलाः। विदधीरन् प्रभुद्रोह, वाच्यास्तयधमाः किमु ? ॥ २३०॥ यस्माद् भस्मीभवति महिमा दाववढेरिव दु-र्येन श्याम भवति च कुलं कज
ॐ महाभूभृत्तया १ तद्विनाशाय, अनिष्टचिंतनं-द्रोहः, २ कृपणः ३ मृतवत्. ४ शौच्या. प्र. ५ श्मशानशूलायाः, प्र. ६ तदिमं दुष्टम् , प्र.
GEISLISTESSOUSTUS
दा॥७२॥
