________________
अष्टादशं
Iros
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे श्रीनेमिच
न्द्रीया सुखबोधाख्या लघुवृत्तिः ।
संयतीयाख्यमध्ययनम्।
सनत्कुमारचक्रिणो वक्तव्यता।
॥२४१॥
तुम्हेहिं दिढ ?, थेवकालं पडिच्छह जाव अत्थाणमुवविसामि । 'एवं' ति जंपिय निग्गया दिया। चकी वि लहुं मजिऊण मंडणविभूसणं सिंगारं च काऊण उवविठ्ठो सिंहासणे। वाहरिया दिया।ते सरीरं दट्ठण विसन्ना, भणियं च तेहिं-अहो! मणुयाणं | रूवलावन्नजोधणाणि खणदिट्ठनहाणि । तं सोऊण भणियं चक्किणा-भो ! किमेवं तुम्हे विसायपरा मम सरीरं निंदह ?। तेहिं भणियं-महाराय ! देवाणं रूवजोवणतेया पढमसमयातो जाव छम्मासाउगसेसं ताव अवट्ठिया भवंति ततो हीयंति, मणुयाणं पुण ते य वड्डमाणा भवंति जाव जीवियमझो ततो परेण हीयंति, तुम्ह पुणो रूवजोवणसिरीए अच्छेरयं दीसइ, जओ संपइ चेवेसा खलमेत्ति व नट्ठा खणेण । रन्ना भणियं-कहं तुम्हे जाणह ? । तेहिं परमत्थो सकपसंसाइतो सिट्ठो। विम्हिएण य केऊरभूसियं बाहुजुयलं पलोयंतेण विच्छायं दिडं, वच्छत्थलं पि हाराइविभूसियं विवन्नमुवलक्खियं । तं पेच्छिऊण चिंतियं-'अहो ! अणिञ्चया संसारस्स, असारया सरीरस्स, एत्तियमेत्तेण वि कालेण रूवजोवणतेया पणट्ठा, ता अजुत्तो भवे पडिबंधो, अन्नाणं सरीरमोहो, मुक्खत्तणं रूवजोधणाभिमाणो, उम्माओ भोगासेवणं, गहो चेव परिग्गहम्गहो, ता उज्झिऊणमेयं करेमि परलोयहियं' ति चिंतिऊणमहिसित्तो रजे पुत्तो। "अणुयरियं धीर! तुमे, चरियं निययस्स पुवपुरिसस्स । भरहमहानरवइणो, तिहुयणविक्खायकित्तिस्स ॥१॥" इञ्चाइ उवहिऊण य गया देवा । चक्की वि तक्खणमेव तणं व पडलग्गं उज्झिऊण सवं परिग्गहं राहायरियसमीवे पवइओ। ततो इत्थिरयणप्पमुहाणि सबरयणाणि |* सेसरमणीओ य आभितोगियसुरा महानरिंदा निहीतो सबहा कि बहुणा ? समत्थखंधावारवासिणो वि जणा छम्मासे जाव मग्गाणुलग्गा भमिया । न सीहावलोइएणावि तेण सञ्चविय त्ति । ततो छहभत्तेण भिक्खानिमित्तं गोयरं पविट्ठस्स पढममेव चीणाकरं छेलियातकण दिन्नं । तं भोत्तूण पुणो वि छट्टोववासो कतो । तत्कालप्पभिई तेणेव दोसेण कच्छू जरो खासो सासो भत्तच्छंदो अक्खिदुक्खं पोट्टदुक्खं एयातो सत्तवाहीतो दारुणातो समं वाससए सत्त अहियासिय उन्गतवे |
XOXOXOXOXOXOXOX
॥२४॥