________________
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे श्रीनेमिच
न्द्रीया सुखबोधाख्या लघुवृत्तिः ।
॥ २३४ ॥
णीयं कारियं जिणभवणं ? । कहिओ तेण भरहवइयरो । तं सोऊण भणियं जण्हुकुमारेण – निरूवेह अन्नं अट्ठावयसरिसं सेलं, जेण तत्थ चेइयहरं कारवेमो । निउत्तपुरिसेहि य समंतओ निरूविऊण साहियं - जहा णत्थि देव ! एरिसो अन्नो गिरी । तेण भणियं — जइ एवं ता करेमो एयस्सेव रक्खं, जओ - होहिंति कालेणं लुद्धा य सढा य नरा, अहिणवकारावणाओ य पुल्वकयपरिपालणं वरं । तओ दंडरयणं गेण्हित्ता समंतओ महीहरस्स पासेसु ते लग्गा खणिउं । तं च | दंडरयणं सहस्सं जोयणाणि भिंदिऊण पत्तं नागभवणेसु । भिन्नाई ताई । तं च अच्चन्भुयं पेच्छंता भीया नागकुमारा सरणं मग्गमाणा गया जलणप्पहणागरायस्स समीवं । साहिओ वइयरो । सो वि संभंतो उट्ठओ, ओहिणा आभोत्ता आसुरुत्तो समागओ सगरसुयसगासं, भणियं च – भो ! भो ! किं तुब्भेहिं दंडरयणेण महिं भिंदिऊण कओ भवणभिंदणेण उवद्दवो नायलोयस्स ?, ता अप्पवहाय तुन्भेहिं कयमेयं, जओ - " अप्पवहाए नूणं, होइ बलं उत्तणाण भुवणम्मि । णियपक्खबलेणं चिय, पडइ पयंगो पईवम्मि ॥ १ ॥” तओ तस्स उवसमणनिमित्तं भणियं जण्हुणा - भो नागराय ! करेसु पसायं, उवसंहरसु संरंभ, खमसु अम्ह अवराहमेयं, न अम्हेहिं तुम्होवद्दवनिमित्तमेयं कयं, अट्ठावयचेइयरक्खट्ठा फरिहा कया एस त्ति, न पुणो एवं काहामो । उवसंतकोवो गओ सहाणं जलणप्पभो । तम्मि गए भणियं जण्हुकुमारेण - एसा फरिहा दुल्लंघा वि न सोहए जलविरहिया ता पूरेमो नीरेणं ति । तओ दंडरयणेण गंगं भिंदिऊण आणीयं जलं, भरिया फरिहा । पत्तं तं नायभवणेसु जलं । जलप्पवाहसंतत्थं नायनाइणीजणं पलायंतं पेच्छिय पडत्तोवही कोवानलपलित्तमणो आसुरुतो जलणप्पहो भणिउं पवत्तो – अहो ! महापावाणं जइ तेसिमणुकंपाए खमिओ एक्कसिमवराहो मए, ता तेहिं अहिययरं उवद्दवो काउमाढत्तो अम्हं, अहवा दंडेण चैव नीयाणमुवसमो न सामेणं, ता दंसेमि संपइ अविणयफलं ति । पेसिया तवहणत्थं नयणविसा महाफणिणो । तक्खणं चिय नीहरिऊण तेहिं जलंतणय
अष्टादर्श संयती
याख्यम
ध्ययनम् ।
सगर
चक्रिणो
वक्तव्यता ।
॥ २३४ ॥
