________________
नग्गतिचरित्रम् ।
तं अद्धकहियं कहाणयं साहेसु । इयरीए भणियं-हले! सो देवो चउभुओ न उण सरीरस्स तं पमाणं, एत्तियं चेव अक्खाणयं । मयणियाए भणियं-अन्नं कहेसु । कणयमंजरीए भणियं-हले ! अत्थि महंता अडवी, तीए वित्थरियसाहपसाहो महंतो रत्तासोयपायवो, तस्स य छाया नत्थि । मयणियाए भणियं-कहमेरिसस्स वि तरुवरस्स छाया नत्थि? । तीए भणियं-कल्लं कहिस्सं, संपइ निद्दापरवसा । तइयदिणे वि कोउगेण सा चेव समाणत्ता, तहेव मयणियाए पुट्ठा । कहियं-तस्स पायवस्स अहोच्छाया न उण उवरिच्छाया । अन्नं च पुट्ठा कहेइ- एगम्मि सन्निवेसे एगो मयहरो, तस्स महंतो करहो, सो य सच्छंदं चरइ । अन्नया तेण चरतेण पत्तपुप्फफलसमिद्धो एगो बलपायवो दिट्ठो। तस्स य सम्मुहं गीवं पसारेइ न य पावइ, तस्स कज्जे सो सुइरं परितप्पइ । तओ सुटुअरं चउहिसिं कंधरं पसारेइ । जाहे कह वि न पावेइ ताहे तस्स रोसो आगओ। तेण तस्सोवरिं मुत्तं पुरीसं च वोसिरियं । |मयणियाए भणियं-कहं मुत्तपुरीसं वोसिरइ तस्सोवरिं जं वयणेणं पि पावेउं न तरइ ?। इयरीए भणियं-कल्लं साहिस्सं । तहेव य कहियं बीयदिवसे, जहा-सो बब्बूलपायवो अंधकूवखड्डामझे तेण खाइउं न तरइ । एवं कणयमंजरीए सो राया कोहलभूएहिं एरिसक्खाणएहिं छम्मासे जाव विमोहिओ । पच्छा तीए उवरि अईव साणुराओ जाओ। तीए चेव समं एगंतरइपसत्तो गमेइ कालं । नवरं सवकीओ तीए उवरि पउट्ठाओ छिद्दाणि मग्गंति, संलवंति य--अहो! एयाए राया वसीकरणेण वसीकओ जेण उत्तमकुलप्पसूयाओ वि देवीओ परिचत्ताओ, इमीए सिप्पियदुहियाए अणुरत्तो न वियारेइ गुणदोसे, नावेक्खइ रजकज्जाई, न गणेइ दवं विणासिजंतं इमीए मायावित्तेहिं । इओ य कणयमंजरी नियपासाओवरए मज्झण्हवेलाए पविसिऊण दिणे दिणे एगागिणी वत्थाभरणाणि रायसंतियाई मुयइ, ताई पिइसंतियाई चीवराई तउय-सीसया-ऽलंकारं च गेण्हइ, अप्पणो जीवं च संबोहेइ