________________
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे श्रीनेमिच
न्द्रीया
सुखबोधा
ख्या लघुवृत्तिः । ॥ १११ ॥
तुम्ह सरणमागओ, ता तुम्ह पसाएण अहं पि एवं चैव भोगे भुंजामि । सिद्धपुरिसेणं चिंतियं - अहो ! एस वराओ अईव दारिद्ददुहकंतो दुहियाणाह्वच्छला य हवंति महापुरिसा । भणियं च - " दयालुत्वमनौद्धत्यं दाक्षिण्यं प्रियभाषणम् । परोपकारकारित्वं, मण्डनानि महात्मनाम् ॥ १ ॥" अन्नं च - "संपत्ति पावेउं, कायो सङ्घसत्तउवयारो । अत्तोवयारलिच्छू, उयरं पूरेइ काओ वि ॥ १ ॥" ता करेमि इमस्स उवयारं ति । तओ तेण भन्नइ – किं विज्जं देमि ? उयाहु विज्जाभिमंतियघडगं ? । तेण विज्जासाहणपुरश्चरणभीरुणा मंदबुद्धिणा भोगतिसिएण य भणियं — विज्जाहिमंतियं घडं देहि । तेण दिन्नो । सो तं गहाय हट्टतुट्टमणो गओ सगामं । चिंतियं च तेण - " किं तीए सिरीए, पीवराए? जा होइ अन्नसम्मि । जा य न मित्तेहि समं, जं चामेत्ता न पेच्छंति || १ || ” तत्थ बंधूहिं मेत्तेहिं य समं जहाभिरुइयं भवणं | विउविऊण भोगे भुंजतो अच्छइ । कम्मता सीदिउमारद्धा, गवादओ य असंगोविजमाणा पलईभूया । सो कालंतरेण अइतोसेण घडं खंधे काऊण 'एयरस पहावेण अहं बंधुमज्झे पमोयामि' आसवपीओ पणच्चिओ । तस्स पमाएण सो घडो भग्गो । सो विज्जाकओ उवभोगो नट्ठो । पच्छा ते प्रलयीभूतविभवाः परपेसाईहिं दुक्खाणि अणुभवंति । जइ पुण सा बिज्जा गहिया हुंता तओ भग्गे वि घडे पुणो करितो । एवं अविद्यानरा दुःखसम्भूता व्याप्ताः क्लिश्यन्तीति सूत्रार्थः ॥ १ ॥ यतश्चैवं ततो यत् कृत्यं तदाह
सक्खि पंडिए तम्हा, पासजाईपहे बहू । अप्पणा सच्चमेसेजा, मेत्तिं भूएस कप्पइ ॥ २ ॥ व्याख्या – 'समीक्ष्य' आलोच्य 'पण्डितः' विहिताविहितविवेकवान्, "तम्ह" ति यस्मादेवमविद्यावन्तो लुप्यन्ते तस्मात् किं तत् समीक्ष्य ? इत्याह-- पाशाः - अत्यन्त पारवश्यहेतवः कलत्रादिसम्बन्धाः, यदुक्तम् — “भार्याया निगडं दत्त्वा, १" सम्पत्तिं प्राप्य कर्त्तव्यः सर्वसध्वोपकारः । आत्मोपकारलिप्सुः, उदरं पूरयति काकोऽपि ॥ १ ॥”
OXOXOXOXOX CXCXCXX-6
षष्ठं
क्षुल्लकनि
ग्रन्थीयम
ध्ययनम् ।
पञ्चनिर्प्रन्थवक्तव्यता ।
॥ १११ ॥
