________________
नमस्कार
विशेषाव. कोट्याचार्य
साधनं
वृत्ती
॥८१९॥
॥८१९॥
%ESARमर
केणंति नमोकारो साहिजइ लब्भए व भणियम्मि? । कम्मक्खओवसमओ किं कम्म? को खओवसमो? ॥३४४४॥
मइसुयनाणावरणं दसणमोहं च तदुवघाईणि । तप्फड्डयाइं दुबिहाइं सव्वदेसोवघाईणि ॥३४४५।। सब्वेसु सव्वघाइसु हएसु देसोवघाइयाणं च । भागेहिं मुच्चमाणो समए समए अणंतेहिं ॥३४३६।।
पढम लहइ नकारं एकेक वन्नमेवमन्नेऽपि । कमसो विसुज्झमाणो लहइ समत्तं नमोक्कारं ॥३४४७॥ खीणमुइन्न सेसयमुवसंतं भण्णई खओवसमो। उदयविघाय उवसमो जा समुइन्नस्स य विसुद्धी ॥३४४८॥
सो सुयनाणं मइमणुगयं च तं जं च सम्मदिहिस्स । तो तल्लाभे जुगवं मइसुयसम्मत्तलाभोत्ति ॥३४४९॥ 'नाणा' इत्यादि ॥ ज्ञानावरणीयस्य चेति सामान्यशब्दोपादानेऽपि मतिश्रुतिज्ञानावरणीयद्वयं गृह्यते, नमस्कारस्य मतिश्रुतान्तर्गतत्वात् , तथा सम्यग्दर्शनसाहचर्यात् ज्ञानस्य दर्शनमोहस्य च क्षयोपशमेन साध्यते, शेष भाष्यत एवं व्याख्यास्यामः, तदुच्यते'केणंती'त्यादि।। केन नमस्कारः साध्यते ? लभ्यते वेत्युक्ते आचार्य आह-कर्मक्षयोपशमतः, पृच्छति किं कर्म को वा क्षयोपशम इति?, उच्यते-'मती'त्यादि ।। मतिश्रुतावरणं नाणावरणं दसणमोहं च एतानि त्रीणि कर्माणि तदुपघातीनि-नमस्कारलाभघातीनि, इह च | 'तप्फड्डयाइं दुविहाई' ति तेषां कर्मणां स्पर्द्धकानि-एकदेशाः 'द्विविधानि' द्विप्रकाराणि, कथं ?, सर्वोपघातीनि देशोपघातीनि। तदेवं स्थिते- 'सव्वे' इत्यादि ॥ सर्वेषु सर्वघातिषु 'हतेषु' विनाशितेषु तथा देसोवघाइयाणं च समये २ अर्णतभागेहिं मुच्चमाणो । किमत आह-'पढम' मित्यादि । पढम-धुरि लभते णकार-न, ततो कमसो, म् , ततो ओ, जाव सब्बं नमो अरहंताणं । क्षयोपशममाह-खीणे'त्यादि पुबद्धं कंठं । अस्यैव व्याख्या-उदयविधात उवसमो, या समुदीर्णस्य च विशुद्धिः स क्षयः, पुनश्च द्वन्द्वः । अथ
