________________
श्रीभग०
७ शतके १ उद्देशः
लघुवृत्ती
'किं चयइति (सू. २६३) किं ददातीत्यर्थः 'जीवियं वम(चय)इत्ति जीवितमिव ददात्यन्नं 'दुच्चयं ति दुस्त्यजंदानं ददाति, | त्यागस्य दुष्करत्वाद् , आह-'दुकरति दुष्करं करोति. अथवा किं त्यजति, जीवितमिव जीवितं-कर्मणो दीर्घा स्थिति, 'दुच्चय'ति | दुष्टं चयं-कर्मद्रव्यसञ्चयं, 'दुक्करं ति दुष्करमपूर्वकरणतो ग्रन्थिभेदं 'दुलहं'ति दुर्लभम्-अनिवृत्तिकरणं लभते, 'बोहिंति बोधिं| सम्यग्दर्शनं बुध्यते ,दानविशेषस्य बोधिकारणत्वं,यदाह-'अणुकम्पऽकामनिजरबालतवे दाणविणयविभंगे । संजोगविप्पओगे वस-| णूसवइडिसक्कारे ॥१॥ केई तेणेव भवेण निव्वुया सव्वकम्मउम्मुक्का । केई तइयभवेणं, सिज्झिस्संति जिणसगासे ॥२॥" 'गइत्ति गतिः प्रज्ञायते-अभ्युपगम्यते 'निस्संगयाएत्ति निःसङ्गतया कर्ममलापगमेन 'निरंगति नीरागतया मोहापगमेन 'गइपरिणामेणं'ति गतिस्वभावतया अलाबुद्रव्यस्येव 'बंधण'त्ति बन्धनच्छेदनेन एरण्डफलस्येव 'नीरंधणयाए' कर्मेन्धनविमोचनेन धूम| स्येव, 'पुवप्पओगेण'त्ति सकर्मतायां गतिपरिणामवत्त्वेन बाणस्येवेति, 'निरुवहतं' वाताद्यनुपहतं दर्भेस्समूलैः कुशैर्निमूलैर्दभैरिति, 'भूइं भूईति भूयो भूयः 'अथाहंति इह मकारौ प्राकृतप्रभवौ अतः अस्ताधे अतः अतारे, अतः अपौरुषेये-अपुरुषप्रमाणे 'कलसिंबलि'त्ति कलायाख्यधान्यफलिका, सिंबलि-वृक्षविशेषः, 'एगतमन्तं गच्छइ'त्ति एक इत्येवमन्तो-निश्चयो यत्रासौ एकान्त एक इत्यर्थः अतस्तं अन्तं-भूभागं गच्छति, 'वीससाए'त्ति विश्रसया-स्वभावेन निर्व्याघातेन कटाद्याच्छादनाभावात् ।। 'दुक्खी भंते'त्ति (सू. २६५) दुःखहेतुत्वादुःखं-कर्म तद्वान् जीवो दुःखी भदन्त ! दुःखेन कर्मणा स्पृष्टो-बद्धः 'नो अदुक्खी'त्ति नो-नैव अदुःखी-अकर्मा दुःखेन स्पृष्टः, सिद्धस्यापि तत्प्रसङ्गात् , एवं पञ्च दण्डका ज्ञेयाः, दुःखी दुःखेन स्पृष्टः | १ 'दुक्खी दुक्खं परियायइत्ति दुःखी-कर्मवान् दुःखं-कर्म पर्याददाति-सामस्त्येनोपादत्ते, निधत्तादिकं करोतीत्यर्थः२ उदी
wriumnimmiummami-immijimnnniumimilimanitlimnangimmissimentaiwumania
