________________
श्री अनुयोग चूर्णौ
।। ५९ ।।
अजीव
इत्यादि, जोगेण कम्मपोग्गलाण गहियाणं णाणावरणादिसरूवेण च परिणामियाणं जं अवत्थाणं सा ठिती, तहावि आउकम्मपोग्गलाणुभवणं जीवणमितिकाउं आउकम्मुदयातो जा ठिती सा इह अधिकता इति, ' अप्पज्जत्ता णेरइ ' त्यादि, णारगा करणप- ॐ द्रव्याणि. ज्जत्तीए अप्पज्जत्ता भाणियव्वा, ते य अंतमुहुत्तं भवति, लद्धि पडुच्च णियमा ते पज्जत्ता एव, अपज्जत्तकालो अंतमुद्दत्तं तं सव्वाऊतो अवणीयं, सेसट्टिती जा सा पज्जत्तकालो सव्वो भाणेयव्वो, सब्बे णारगदेवा करणपज्जत्तीए अपज्जत्ता भाणियव्वा, जम्हा ला पडुच्च नियमा पज्जत्ता, एवं गन्भवक्कंतियपंचिदियतिरियमणुया य जे असंखेज्जवासाउआ तेऽवि करणपज्जत्तीए अपज्जत्ता दट्ठब्बा, सेसा जे तिरियमणुया ते लद्धि पडुच्च पज्जत्ता अपज्जत्ता य भाणियव्वा, शेषं माणुम्माणसूत्रे स्फुटं तस्मादेवानुसरणीयमिति, 'से किं तं खेत्तपलिओवमे' त्यादि, बवहारियं खेत्तपलिओवमं कंठ्यं, 'से किं तं सुहमस्खेत्तपलिओवमे'त्यादि, एतंपि खत्तसरूवेण कंठ्यं वत्तव्यं, जावइतेहिं वालग्गेहिं अप्फण्णा वा अप्फुण्णावा, अप्फुण्णत्ति व्याप्ता आक्रान्ता इत्यर्थः, इयरे अणफुण्णा, जोयणप्पमाणे वट्टे खेत्ते सब्वे पदेसा घेत्तव्वा, एवं परूविते तत्थ चोदए पण्ण इत्यादि, कहं १, जाव एगस्स भवे परिमाणं' पुनरपि चोदक आह-जति जोयणप्पमाणे खेत्तपल्ले सव्वागासपदेसग्गहणं, तप्पदेसाण य सङ्काणे समयावहारेण खेत्तपलितोयमाणतो किं सुमखत्तपलितोवमस्स वालग्गेहिं णिरत्थयं परूवणा कता ?, आचार्य आह-- वृत्तं दिट्टिवाते खेत्तपलितोवमसागरोवमेहिं दव्वप्यमाणमाणिज्जइत्ति, किं च-जे वालखंडेहिं पदेसा अष्फुण्णा अणुष्णा वा तेहिंवि पत्तेयं दव्वप्यमाणमाणिज्जइत्ति अतो वालग्गपरूवणा कता, ण दोसो, 'कतिविहा णं भंते! दव्वा पण्णत्ता' इत्यादि ( १४१ - १९३ ) रइया भवणवासी वाणमंतर पुढविआउतेउवाउ पत्तेयं विगलतियं असणि सष्णि पंचिंदिया सह संमुच्छिमेहिं मणुया जोतिसिया बेमाणिया एते सच्चे
।। ५९ ।।
