________________
श्रीअनु० भायणत्थं ठविज्जति, तो तत्थ किमी उप्पज्जति, ते वायाभिलासिणो छिद्देण णिग्गता इतो ततो आसन्नं भमंति, तर्सि णीहारलाला किमिराग-181 नोआगम हारि.वृत्तीतसुत्तं भण्णइ, तं सपरिणामरंगरंगियं चेव भवइ, अन्ने भणति-जाहे रुहिरुप्पन्ना किमिते तत्थेव मलित्ता कसबटुं उत्तारित्ता तत्थ सेहिं जोगभावश्रुतं
पक्खिवित्ता पट्टसुत्तं रयंति तं किमिरागं भण्णइ, अण्णुग्गाली, वालयं पंचविधं 'उण्णिय' मित्यादि उण्णादिया पसिद्धा, मिएहिंतो लहुतरा ॥२२॥
स्कंधनिक्षेमृगाकृतयः बृहत्पिछाः तेसि लोमा मियलोमा, कुतवो उंदररोमेसु, एतेसिं चेव उण्णियादीण उवहारो किहिसं, अहवा एतेसिं दुगादि
पाश्च संजोगेण किट्टिस, अहवा जे अण्णे सणमादिया रोमा ते सव्वे किट्टिसं भण्णति, 'से तं वालज' मिति निगमनं । 'से किं तं वागज' मित्यादि, सनिगमनं निगदसिद्धमेवेति, 'से किं त' मित्यादि, (३८-३५ ) इदमप्यावश्यकविवरणानुसारतो भावनीय, प्रायस्तुल्यवक्तव्यत्वात् , नवर-17 मागमतो भावश्रुतं तज्झस्तदुपयुक्तस्तदुपयोगानन्यत्वात्, नोआगमतस्तु लौकिकादि, अत्राह-नोआगमतो भावभतमेव न युज्यते, तथाहि-यदि नोशब्दः प्रतिषेधवचनः कथमागमः?, अथ न प्रतिषेधवचनः कथं तर्हि नोआगमत इति, अनोच्यते, नोशब्दस्य देशप्रतिषेधवचनत्वात् चरण-1 गुणसमन्वितश्रुतस्य विवक्षितत्वात् चरणस्य च नोआगमत्वादिति । 'जं इमं अरहतेही' (४२-३७ ) त्यादि, नन्दीविशेषविवरणा-13 नुसारतोऽन्यथा वोपन्यस्तविशेषणकलापयुक्तमपि स्वबुद्धथा नेयमिति, शेषं प्रकटार्थ यावन्निगमनमिति । 'तस्स णं इमे' इत्यादि पूर्ववत | 'सुतसुत्त' गाहा (*४-३८) व्याख्या-श्रूयत इति श्रुतं, सूचनात्सूत्रं, विप्रकीर्थप्रन्थनाद् प्रथः, सिद्धमर्थमन्तं नयतीति सिद्धान्त:.1* मिथ्यादर्शनाविरतिप्रमादकषाययोगप्रवृत्तीवशासनात् शासनं, पाठांतरं वा प्रवचनं, तत्रापि प्रगतं प्रशस्तं प्रधानमादौ वा वचनं 8
|॥२२॥ प्रवचनं, मोक्षायाज्ञप्यन्ते प्राणिनोऽनयेत्याज्ञा, उक्तिर्वचनं वाग्योग इत्यर्थः, हितोपदेशरूपत्वादुपदेशनमुपदेशः, यथावस्थितजीवादिपदार्थप्रज्ञापनात् प्रज्ञापनेति, आचार्यपारम्पर्येणागच्छतीत्यागमः, आप्तवचनं आगम इति, एकार्थपर्यायाः सूत्र इति गाथार्थः । “से त' मित्यादि
GHARASSASSISHA
