________________
श्रीआचा रांग मूत्र
चूणिः ॥२७॥
देहस्या हारोपमचितत्वं
Nium
मादिविसेसेहिं परिहायति, गुणओ, चिरेण हि कालेण आहारसरीराओ ण परिहावंति, छहिं मासेहिं अट्ठहिं मासेहिं वरिसेणं, तं । जइवि ताव उत्तमसंघयणाणं केवलं, सरीराणि आहारमन्तरेण ण पुस्संति, किं पुण अन्नेसिं?, अतो आहारोपचता देहा परीसह| पभंगुरा, णिराहारित्ता सबिदिएहि परिहायमाणेहिंति सबमणुस्साणं दिस्संत इति वक्कसेसं, अकेवली अकियत्थसरीरधारणत्थं आहारं आहारेइ, दयादीणि वयाणि अणुपालित्ता सरीरोवरमा णियमा सिझंति, तेण किं सरीरं धारेंति तद्धारणत्थं च आहारेति ?, एत्थ धुव्वति, णणु सोऽवि चउकम्मवसेसो तक्खवणनिमित्तं च सरीरं धारेंति तद्धारणत्थं च आहारं आहारेति, दयाईणि अणुबयाणि अणुपाति, जत्थ इमं सुत्तं ओदे दयं दयाति ओजो भणितो, दीयत इति दया, दय दाणे, जं भणितं ददाति, जहा दयं ददाति तहा सेसाणिवि वयाणि, एवं चरित्तं गहितं, जहा चरितं तहा नाणदंसणचरित्ते अणुपालेति, दिटुंते जहा भरवहणसमत्थस्स सगडस्स अडविमज्झे अक्खमक्खणं कीरति, एवं वईणवि आहारो भरवहणत्थं, एवं सिद्धिगमणोऽवि साहू सिद्धिणिमित्तं | आहारेति, अकेवलीवि सातासातातिकम्मक्खयत्थं च अन्तसो सिद्धिगमणत्तेवि, केवली दयादीणि वयाणि अणुपालेइ आहारेतिय,
को दोसो ?, अयमवि रोचिकप्पो, सो एवं ओयभूतो गुत्तिमंतो खेयण्णो उववायाइगणगहणं संसारं णचा आहारोवचयदेहतदभावे | पढमएण अवहभंगुरा, किं ?, सव्वे परीसहा, गुणा णाणाति, तित्थगराओ जे अन्ने पासाहि सबिदिएहि परिहायमाणेसु, एवं जाणित्ता | पासित्ता य ओदे दयं दयाहि सबजीवाणं, कयरे सो?, णणु जो सपिणधाणस्स खेयण्णो जे इति अणुद्दिट्ठस्स निदेसे, सन्निधि सनिहाणं, जेण पुण जोनिग्गहणे चउगइए संसारे तासु तासु गतिसु सन्निधीयते तं सण्णिहाणं-कम्मं तस्स खेयण्णो-जाणंग इति, अणइवाइणाए जे संणिहाणसस्थस्स खेयण्णे सण्णिहाणं तदेव तस्स मत्थं नाणादिपंचगं, एवंविहो दयं ददाति जाव परिग्गह
PANHADANA
॥२७॥