________________
विमर्शः
॥७॥
ख्यसाध्यफलाभिधानाय सूत्रमुपयोगीदम् ॥ पमस्थितिक्षयस्य ज्ञापकं, 'तम्मयमावस्सयंति महाभा- तात्त्विक
ID (२०) मोक्षस्य हेतू तावत् संवरनिर्जरे एव, यतो यथा- | प्योक्तेः श्रुतमेव मार्गरूपः, एवं लब्धेऽस्मिन् त्रितये सं- IN IN प्रवृत्तिकरणाद्यावदयोगिगुणस्थानान्त्यसमयस्तावद् द्वे एवैते ख्यातसागरोपमस्थितिक्षयलभ्या क्षपकश्रेणिरिति सम्यग्दर्श- KI
जागृतः, साध्येऽपि एते एव, सम्यग्दर्शनादीनि त्वभिव्य- नादीनां प्राकट्यमेव मोक्षस्य मार्ग इति, यद्यपि सम्यग्द- K । जनीयानि न तूत्पादनीयानि साध्यानि वेति योग्यमुक्तं | र्शनात् प्रागपि स्त एंव संवरनिर्जरे, परं न ते अपुनर्भाव
मार्ग इति । ज्ञायते चावाप्तौ सम्यग्दर्शनस्य मोक्षमार्गस्या- नियते, अस्मात् न भूयस्तद्वन्ध' इतिवचनात् तथाभूते ते वाप्तिः, ततः प्राक्तु अपुनर्बन्धकता-मार्गपतिता-मार्गाभि- इति मार्गारम्भोऽतः, पुरुषकारस्य प्राबल्यमप्यस्मादेव मुखता-सकद्वन्धकत्वादि, न तत्र मार्गत्वं अन्यच्चाभिव्यक्ते
देवेन पुरुषकारस्य बाधः अतः परं तु पुरुषसम्यक्त्वे ज्ञायते यदवश्यमूनैककोटिकोटिसागरस्थिति- कारेण बाध्यत एव दैवमिति योगबिन्दूक्तेः याग्योऽत ककर्मवानेवायं, आद्यं चौपशमिकसम्यक्त्वं मिथ्यात्वमो- एव मार्गारम्भः, पुरुषकारसाध्यकर्मक्षयसाध्यो मोक्ष इति हनीयरूपप्रतिबन्धकाभावमात्रकृतं दग्धस्थानादाहकता च च योग्य एवात्र मार्गारम्भः। यद्यपि भाष्यकृता सम्यतत्रोदाहियते, अन्येऽपि आत्मस्वरूपभूते एव, अत एव ग्नानं सम्यक्चारित्रं चेति सम्यगुपपदत्वेन सम्यग्दर्शनवद् क्षयोपशमक्षयलभ्ये, 'गेहे दीवमपासते तिवचनात् नागा- द्वेऽप्युक्ते कण्ठतः, 'एवं ज्ञानचारित्रयोरपी'ति वचने चातिदिश्रुतरूपं सम्यग्ज्ञानं साधुत्वमन्तरा, तच्च संख्यातसागरो- दिष्ट योरपि तयोः सम्यक्पदाकितत्वं, तथाऽपि न तयोः
माक
॥७॥
