________________
ल्याणास्पदीभवति । अत्र च सुप्तासुप्ताधिकारगाथा:-"जागरह णरा णिचं जागरमाणस्स वड्डए बुद्धी । जो सुअइन सो धण्णो जो जग्गइ सो सया धन्नो ॥१॥ सुअइ सुअंतस्स सुअं संकियखलियं भवे पमत्तस्स । जागरमाणस्स सुअं थिरपरिचिअमप्पमत्तस्स ॥२॥ नालस्सेण समं सुक्खं, न विजा सह निद्दया । न वेरग्गं पमाएणं, नारंभेण दयालुया
॥३॥ जागरिआ धम्मीणं आहम्मीणं तु सुत्तया सेआ । वच्छाहिवभगिणीए अकहिंसु जिणो जयंतीए ॥४॥ सुयइ Mय अयगरभूओ सुअंपि से नासई अमयभूअं । होहिइ गोणभूओ नलुमि सुए अमयभूए ॥५॥" तदेवं दर्शनावरणी
यकर्मविपाकोदयेन क्वचित्स्वपन्नपि यः संविनो यतनावांश्च स दर्शनमोहनीयमहानिद्रापगमाजाग्रदवस्थ एवेति । ये तु द सुप्तास्तेऽज्ञानोदयाद्भवन्ति, अज्ञानं च महादुःखं, दुःखं च जन्तूनामहितायेति दर्शयति- .
लोयंसि जाण अहियाय दुक्खं, समयं लोगस्स जाणित्ता, इत्थ सत्थोवरए, जस्सिमे
सदा य रूवा य रसा य गंधा य फासा य अभिसमन्नागया भवंति (सू०१०६) 'लोके' षड्जीवनिकाये 'जानीहिं' परिच्छिन्द्या दुःखहेतुत्वाहुःखम्-अज्ञानं मोहनीयं वा तदहिताय-नरकादिभ
१ जागृत नरा नित्यं जाप्रतो वर्धते बुद्धिः । यः खपिति न स धन्यः यो जागर्ति स सदा.धन्यः ॥ १॥ खपिति खपतः श्रुतं शहितस्खलितं भवेत्प्रमतस्य । जागरतः श्रुतं स्थिरपरिचितमप्रमत्तस्य ॥ २ ॥ नालस्येन समं सौख्यं न विद्या सह निद्रया । न वैराग्यं प्रमादेन नारम्भेण दयालुता ॥३॥ जाग्रत्ता धर्मिणां | अधर्मिणां तु सुप्तता श्रेयसी । वत्साधिपभगिन्या अकथयत् जिनो जयन्त्याः ॥४॥ खपिति चाजगरभूतः श्रुतमपि तस्य नश्यत्यमृतभूतम् । भविष्यति गोभूतो नष्टे श्रुतेऽमृतभूते ॥५॥
