________________
प्रतिमा शतकम् ॥६४॥
उ७१ मनपात्त:
विभंगसंभव इति सर्व समंजसं । केचित्तुज्योतिष्कविमानाधिपतय उत्पातकाले स्थानमाहात्म्यानिश्चयसम्यक्त्ववंत एवान्यदा तु व्य- स्वोपण वहारसम्यक्त्ववंतो निश्चयसम्यक्त्ववंतो वेत्यत्र न ग्रह इत्युपपत्तिः स्यादेवेत्याहुः, तैनिश्चयसम्यक्त्वस्वरूपमेव न बुद्धं, अप्रमत्त| चारित्रस्यैवनिश्चयसम्यक्त्वलक्षणत्वात्तदुक्तं श्रावकमज्ञप्तौ- सम्मं तं मोणं, जे मोणं तंपिहोइ सम्मति। णिच्छयओ इयरस्स- श्लो.१५ य उ, सम्मंसम्मत्तहेउ' त्ति । तच्च कथं देवानामुपपातकाले संभवतीति भावनीयं परीक्षकैः, यदपि 'णिच्छयओ सम्मत्तं, नाणा- -१६ इमयप्पमुह[प] परिणामो' ति वचनात्तत्वविचारणोपबृंहितो मतिश्रुताद्युपयोग एव निश्चयसम्यक्त्वमिति तैरुच्यते, तदपि आदि पदोत्तरमयट्प्रत्ययार्थापरिज्ञानविज़म्भितं, कृत्स्नज्ञानदर्शनचारित्रकोपयोग एव निश्चयसम्यक्त्वमित्यस्योक्तवाक्यार्थत्वात् । यदि च निश्चयसम्यक्त्वं भावसम्यक्त्वं चैकमेवेति विवक्ष्यते तदोपाधिभेदकृतसम्यक्त्वभेदपरिगणनानुपपचिर्जिज्ञासादिकमप्यधिकारानुगतभावापेक्षकमेव, स च द्रव्यसम्यक्त्वेप्यविचलित एवेत्युक्तमेव युक्तमिति दृढतरमालोचनीयं सूरिभिः ॥१५॥
. नन्वधार्मिका एव देवा उच्यंत इति तत्कृत्यं न प्रमाणमित्याशंकां निराचिकीर्षुराहसद्भक्त्यादिगुणान्वितानपि सुरान् सम्यग्दृशो ये ध्रुवं, मन्यते स्म विधर्मणो गुरुकुलभ्रष्टा
जिना द्विषः॥ | देवाशातनयानया जिनमतान्मातंगवल्लेभिरे, स्थानांगप्रतिषिद्धया विहितया ते सर्वतो बाह्यतां ॥१६॥
टीका-'सद्भक्यादीति-सतां चातुर्वर्णवर्णनीयस्थितीनां भक्तिर्बाह्यमतिपत्तिरादिपा बहुमानवैयावृत्यादीनां ॥१४॥
Awarwww
awa
